Nu al spijt…
Door Jes op 07/10/2005 - 18:14:
5 april 2005
Hallo,
Ik ben Jes. Vier dagen geleden heb ik een abortus laten doen en ik heb er nu al spijt van.
Ik ben zelf 24 en had prima in mijn eentje een kind op kunnen voeden, maar de vader wou het absoluut niet hebben. Ik had geen stabiele relatie maar ging al vijf jaar met die man.
Ik was 10 weken zwanger. Een kind was het nog niet, maar het voelde wel zo. Er groeide iets in mij en ik was er eigenlijk wel blij mee. Ik nam overigens wel de pil, maar het is er gewoon door heen gegaan. Ik heb er veel over gesproken voordat ik de abortus heb laten doen. Voor veel mensen leek het beter dat ik "het" weg liet halen, en op dat moment was ik er ook van overtuigd dat het zo beter was.
Ik heb niet zoveel steun gehad van de vader, maar hij is wel met me mee naar de abortuskliniek geweest. Wij hebben nu besloten om elkaar niet meer te zien en dus sta ik er nu helemaal alleen voor.
Voor de ingreep werd er nog een echo gemaakt, ik heb "het" toen gezien en dat had ik beter niet kunnen doen. Nu zie ik namelijk de hele dag die echo voor mij en dan denk ik: "Wat heb ik toch gedaan?"
Ik kom er nu dus achter dat ik het beter niet had kunnen doen en dat ik fit mezelf nooit zal kunnen vergeven. Het is en blijft toch heeft speciaal de eerste keer zwanger zijn. En dat heb ik nu weg laten halen…
Groetjes,
Jes
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Esther op 13/08/2007 @ 21:16 
Doe geen abortus, ik ken heel veel mensen die dit gedaan hebben en ik ben er nog niet een tegen gekomen die er geen spijt van heeft. Veel depressie, woede en bitterheid en schuld en pijn. Dit is mijn eerlijke ervaring. De mensen die er wel voor gekozen hebben om er voor te gaan heb ik altijd dankbaar gezien dat ze nu toch hun dochter/zoon hebben, ondanks dat ze niet altijd geld, een man of blije familie leden hebben. Ik veroordeel niemand ik zeg alleen wat ik de afgelopen 25 jaar om me heen gezien heb. Zoek je raad, denk dan eens over bovenstaande. Waarom kiezen voor een levenslang rouwproces als je de keuze hebt. Elke dag gaan mensen dood maar jij beslist over jouw ongeboren kind. Ja zeggen veel mensen voor de bevalling, ja maar dan is het nog niks, als het niks is waarom krijgen meer dan 90 procent van de vrouwen met depressie te maken? Dat komt toch niet van niks? Ik ben geen deskundige op dit gebied, maar ik woon mijn hele leven al in Nederland, ben Nederlandse en ken duizenden Nederlanders, ik heb het nog niet gehoord dat iemand er tevreden over was. Nee nogmaals veel pijn en leed zelfs na 50 jaar!! Ik hoop dat ik iemand kan helpen die nog geen abortus heeft gepleegd en nog voor deze keuze staat. Zelf heb ik twee kinderen en ik geniet elke dag van ze. Mensen van wie ik heel veel houd en die dicht bij me staan hebben dit meegemaakt en gedaan in hun verleden, en hebben het er nog heel zwaar mee. Natuurlijk steun ik ze waar ik kan maar het komt allemaal neer op; had ik het maar nooit gedaan... En ik heb het voor mijn ouders gedaan, ik heb het voor mijn vriend gedaan maar had ik het maar niet gedaan. En hoe graag iedereen het ook wil hier kan niets meer aan veranderen... Ik hoop dat ik met dit eerlijke verhaal mensen een eerlijk beeld van de waarheid kan geven. Dus mijn advies: Doe geen abortus. Nogmaals niet vanwege dat je niet zelf mag kiezen maar vanwege de vernietigende gevolgen voor de moeder. Ik wens jullie allemaal het beste toe, liefs, Esther
Door: jetje op 11/09/2007 @ 08:32
Nooit meer hetzelfde
(leven na een abortus)
van de vrouwen die in nederland een abortus ondergaan, wordt meer dan 90% doorverwezen door de arts.
de laatste tijd wordt steeds meer duidelijk welke traumatische gevolgen een abortus kan hebben.
meestal wordt hieraan bij besluitvorming over het al of niet laten uitvoeren van de abortus in de regel niet of nauwelijks aandacht aan geschonken.
Bij de hulpverlening van stichting schreeuw om leven blijkt dat veel vrouwen, indien zij deze informatie w?l zouden hebben gehad, tot een andere beslissing zouden zijn gekomen.
In deze publicatie schrijven vrouwen en mannen zelf hun verhaal over hun ervaring met abortus.
met het onder de aandacht brengen van de postabortus-problemen wil stichting schreeuw om leven een bijdrage leveren aan de discussie over abortus en bevorden dat dit onderwerp ook bij de advisering aan de orde komt.
ik wil dit boekje het liefst aan iemand weggeven, die er over denkt om een abortus te laten uitvoeren.
stuur me gewoon een pb met je naam en adres en ik stuur je het boekje op.
groet Bianca
Door: jetje op 11/09/2007 @ 08:34
ik zie dat dat hier niet werkt met pb's
je mag me een mail sturen vancommenee@versatel.nl
groet Bianca
Door: Linnie op 30/10/2007 @ 16:42
Ik zit ook met de vraag of ik het vruchtje laat weghalen of niet.
Van mijn vriend krijg ik niet de nodige steun, hij wil het niet, ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik hier later erg veel spijt van zal hebben wanneer ik het toch doe.
De gedachten tollen door mijn hoofd, het ene moment denk ik dat ik niet in staat zal zijn om ervoor te zorgen, dat het maar beter niet kan komen, het volgende moment ben ik al aan het dromen...
Is dit normaal?
Door: astrid op 06/11/2007 @ 23:34
Beste mensen,
Ik heb zelf ook een abortus gehad in een moeilijke situatie.
Ik kan alleen de volgende tip geven:
Laat je wanhoop niet regeren boven je vreugde voor een kind.
Wat is een goede basis? Problemen en lijden ga je niet uit de weg door je kind te doden.
Achteraf voelik wel dat dat is wat ik gedaan had. Ik kan het niet meer omkeren en ik heb ook lange tijd depressies gehad erover maar ook wanhoop over mijn eigen leven.
Dan moet je verder met je moedergevoelens en je verstand kan daar vaak niet tegenop. Soms een heel leven niet. Moederschap is iets wat heel diep gaat!!!! We vergeten dat soms in deze maatschappij maar ik hervond die waarde voor mijn kind in de pijn die ik voelde over mijn abortus.
Daarom zeg ik tegen alle as. ouders "Laat de nieuwe generatie alstublieft leven!" Die basis komt goed want als het kind er is draait iedereen bij!
En by the way met kerst vieren we ook dat een kind zonder dak naar de wereld kwam. en dat kind deed bijzondere dingen........
Allemaal alle sterkte,
Liefs,
Astrid
Door: Astrid op 07/11/2007 @ 21:54
Voor alle mensen die twijfelen over hun keuze. Er zijn vele mensen voor je over de hele wereld geweest die in dezelfde situatie zaten en verschillende keuzes hebben gemaakt.
Op de aanklikken.Je kunt hun ervaring zien en horen
Zoek met google op spectsvideo en klik op preview.
Ik hoop dat je deze vrouwen en hun ervaring wilt geloven.
Heel veel vrouwen (inclusief mezelf) kennen nu of later diepe spijtgevoelens over hun abortuservaring. En zouden het met die kennis heel graag anders gedaan hebben.
De mensen die jouw adviseren tot eem abortus hebben zelf vaak geen abortus gehad. En denken dat je terug kan naar de situatie van voor de zwangerschap.Dat gaat niet meer. Je bent namelijk nu al moeder voor altijd!!(Of je het kind houdt of niet)
Sterkte met je beslissing en veel liefs,
Astrid
Door: Janneke op 07/01/2008 @ 14:06
Hallo,
Ik heb vorige week een abortus laten doen.
We hebben twee schatten van kinderen, een meisje van 4 en een jongen van 2. Ons gezin is compleet.
Hier waren mijn man en ik het heel duidelijk over eens.
Nu werd ik zwanger, ondanks pilgebruik...
Ik heb 3 x alcohol gedronken en was erg bang dat dit kindje, dus niet gezond ter wereld zou gaan komen.
Ik was 7 weken zwanger en nu heb ik spijt...
Nu denk ik dat ik ook uitgebreide echo's had kunnen laten maken, om teonderzoeken of dit kindje gezond zou zijn.
En dan nog, mijn zoon of dochter kan morgen ook plotseling ziek og gehandicapt worden door een ongeval en dan besluit je ook voor je kinderen er te zijn.
Helaas kan ik de beslissing niet meer terug draaien en we moeten maar gelukkig zijn met de twee mooie kinderen die we hebben.
Je mag je immers al gelukkig prijzen dat je kinderen hebt mogen krijgen, al voelt het soms heel dubbel...
Liefs Janneke
Door: Baby op 09/01/2008 @ 23:26
Hallo Allemaal,
Ik ben momenteel 22 jaar oud en nog woonachtig bij mij ouders. Ik werk wel 32 uur per week en was van plan binnenkort uit huis te gaan, om een woning voor mezelf te zoeken.
Sinds een tijdje weet ik dat ik zwanger ben..Nu 5 a 6 weken.. De jongen waar ik samen mee ben wil dus absoluut nog geen kind.. Hij wilt perse dat ik abortus doe en er valt ook verder niet over te praten. Ik vind de keuze heel moeilijk..Aankomende maandag moet ik mijn beslissing hebben, of het kind houden of abortus. Ik ben nu dus einde raad.. Gevoelsmatig zou ik het kind willen houden..Verstandelijk gezien dus niet.. Ik zal nu de beslissing moeten maken ook al is maandag al erg vlot.. ik denk zelf dat ik er een stuk voor wegloop.. Iemand tips of zelfde situatie meegemaakt?
Groetjes
Door: DENA op 16/02/2008 @ 17:00
hallo
ik zit in dezelfde situatie
woon alleen samen met de vader
hij wil mij alleen zonder baby
met niet
ik moet voor donderdag beslissen
ik weet het niet wil hem niet keijt en moet als ik alleen verder ga
een nieuw huis zoeken en alles
en hoe gaat het straks?
nu werk ik fulltime maar dat kan dan niet..
maar toch kan ik het niet denk ik en dan is er nog de vraag
een man die dit van je vraagt? is die het wel waard om bij te blijven?
ook al hou ik van hem, ik denk dat ik het hem altijd kwalijk blijf nemen...
Door: yuverkis op 09/04/2008 @ 18:11
hoy dana.
laat jou vriend niet voor jou beslissen het is jou lichaam en jou baby,ik denk dat als jij wel voor een abortus kies toch spijt krijg doe wat jij zelf wil en niet wat jou vrien wil.
als hij van jou hou blijf hij toch met of zonder baby bij jou.
denk goed na
Door: gwenneke op 30/05/2008 @ 16:05
ik weet wat abortus is, alles behalve een leuke gedachte.
februari 2007 bleven mijn regels uit, had een spiraal dacht dat dit normaal was. tot ik enorme pijn kreeg aan mijn borsten en me misselijk voelde. Test gedaan en ja ja positief. in onze relatie ging het niet meer super, ik wou doodgraag een 3de hij niet.
onder grote druk heb ik het dan ook laten doen, nu een jaar later heb ik er nog steeds spijt van, ook al zijn we niet meer samen.
wat het mij nog erger maakt is dat mijn ex samen is met iemand dat zwanger is en het is niet van hem. ... dat kan dan?
och ja, ik heb nu sinds 5 maand ook een nieuwe vriend en ben gelukkig
maar een abortus doe ik nooit meer dat staat vast
Door: annelies op 01/06/2008 @ 19:07
IK ben nu naar schatting iets van 5weken zwanger,toen ik het tegen mijn man zei was het eersta wat hij antwoorde dat ik het moest laten weghalen en dat hij er verder niks meer over wou horen.dus zijn keuze was gemaakt;Ik dus gebeld naar de gync voor een afspraak en die heeft dan het nr van de abortus kliniek door geven ik mocht de dag erna al gaan voor een gesprek.ik moest er om 11u30 zijn en mijn man moest tot 10u werken dus we zouden het nog halen.Tot ik om 9u een berichtje kreeg van hem dat ik de afspraak moest afzeggen(raar vond ik dat).en die dag besloten we dan dat we het toch zouden houden.een man kan rap van gadacht veranderen.maar al bij al ben ik toch blij dat ik geen abortus heb moeten doen.want ik ben 3maand geleden oeen kindje verloren op 8weken zwangerschap.
Door: Laura op 06/07/2008 @ 18:48
Ik wil graag reageren..ik ben 24 jaar, en ik had 7 jaar verkering, tot ik eind vorige jaar erachter kwam dat mijn vriend, getrouwd was met zijn nicht uit marokko, zonder mij ook maar iets te vertellen, (hij is marokkaan) geen ouderwetse jongen zou je denken, maar een frisse totaal nederlandse hardwerkende jongen, dacht ik. Ik ben zo vaak meegeweest op vakantie bij zijn familie en ook bij die nicht, ik kwam bij zijn ouders thuis. niemand heeft me iets verteld...toenik erachter kwam zei hij dat hij alleen maar voor de papieren met haar trouwde, maar een week later kwam ik erachter dat deze nicht inverwachting was....mijn hart brak, mijn wereld ging kapot.Ik moest verder en probeerde dat, na 6 maanden kwam mijn vriend bij mij aan de deur, hij huilde en zei dat het hem zo speet, hij haatte zijn 'vrouw' en wilde absoluut niet met haar verder en wilde dat kind ook niet. Ik heb met hem gepraat, gescholden geruzied, enuiteindelijk heb ik hem vastgehouden ik had hem zoo gemist, hij vroeg of ík een kind met hem wilde, want hij hield van mij als vrouw en van niemand anders, dus ik liet mee meeslepen en we deden het, slechts 1 keer, en na 7 jaar verkering, bleek een maand later dat ik inverwachting was....en hoe erg hij me een maand vantevoren gesmeekt had om een kind van ons, bleef hij voor zich uit kijken toen ik het vertelde...en hij zij, sorry, maar het is beter als je het weg laat halen want mijn familie...ik heb hem niet eens laten uitpraten, ik heb bijna de ogen uit zijn hoofd gekrabt, uiteindelijk heeft hij niets meer laten horen (toen) en omdat mijn moeder me totaal niet steunde heb ik binnen een week besloten een abortus te laten doen, ik ben er alleen heen gegaan, mijn 'vriend' belde niet eens...ik weet in mijn achterhoofd, dat ik er helemaal alleen voor had gestaan en ik de angst zou hebben dat zijn marokkaanse familie mijn kind misschien zouden afpakken, en ik wilde ook niet samen met nog een andere vrouw een kind hebben van een man zoals deze...maar toch, nu zoveel maanden later, denk ik er nog elke dag aan, en heb ik zeker spijt op sommige momenten, omdat ik weet dat dit een geweldig mooi lief en bovenal mijn kind was geweest. maar door alle bizarre gebeurtenissen en geen steun, heb ik deze beslissing genomen, en dat zal ik mezelf nooit vergeven, moge mijn kindje mij vergeven, dat hoop ik echt. (pas geleden heeft deze jongen weer contact gezocht....het speet hem zo enorm...en wilde het graag goed maken...en ik hoor gelukkig wel van heel veel kenissen dat het hem slecht gaat, maar ik kan mn oren haast niet geloven, inmiddels heb ik een duidelijke punt achter het verleden en mijn ex gezet.)
Door: Wendie op 23/09/2008 @ 11:20
Toen ik 19 was,(ik ben inmiddels 25) was ik verslaafd aan xtc. Toen ik ook nog eens zwanger bleek heb ik na veel gesprekken met mijn ouders, vriendinnen en vriendje, besloten een abortus te laten doen. Want ik was niet in staat een kind groot te brengen. Ik was nog erg onvolwassen toen en kon helemaal geen moeilijke dingen aan.
Ik vind dat het goed is geweest dat ik die abortus heb ondergaan. Ik denk dat het een goede oplossing kan zijn ook voor andere vrouwen die het gewoon niet aankunnen om op dat punt in hun leven aan zo iets ingewikkelds als het grootbrengen van een kind te beginnen.
Ik vind dat veel mensen op deze site wel erg dramatisch over hun abortus praten. Ik was opgelucht, en heb er vrede mee. Natuurlijk begrijp ik dat het voor anderen ook moeilijk kan zijn achteraf. Maar je moet toch proberen een beetje te relativeren. Als je het kind gehouden had was ook niet alles rozegeur en maneschijn geweest.
Door: vlinder op 05/10/2008 @ 17:35
hey,
ik ben nu 21, nog maar net sinds augustus. Eind augustus heb ik ontdekt dat ik zwanger ben... Het is heel onverwacht, natuurlijk, ik ben nog volop aan het studeren, heb nog 3 jaar universiteit voor de boeg.
Samen met mijn vriend heb ik besloten het te laten weghalen. Donderdag gaat het gebeuren. Ik ben heel erg zeker van mijn stuk, heb de beslissing op een heel rationele manier genomen. Kan zelfs 1001 redenen opnoemen om mezelf te 'rechtvaardigen', zeg maar.
Alleen ben ik een beetje... bang... Ik wil in de toekomst heel graag kinderen, en ben er eigenlijk wel al klaar voor, dat voel ik al meer dan een jaar, maar nu kan het werkelijk niet. En als het gebeurd is ga ik daar natuurlijk niet goed van zijn en wat steun nodig hebben. Zeker ook als mijn vriend vertrekt, hij gaat voor 6 maanden op reis, dan is hij er niet meer om mij eens vast te pakken als dat nodig is...
Ik ben bang voor de toekomst... ik zal me niet bedenken, hoe hard ik ook probeer, al geniet ik heel hard van het eventjes zwanger zijn, maar het blijft allemaal dubbel. De mevrouw van het gesprek bij het abortuscentrum had ook gezegd dat ze nog niemand had gezien bij wie het 100 tov 0 was, dus dat maakt me weer wat rustiger.
Ach, voorlopig wrijf ik af en toe eens over mijn zwellend buikje en droom hoe heerlijk het zou zijn als het zou mogen blijven groeien. Gelukkig kan ik er ook van genieten.
Door: Spijt en pijn! op 17/01/2009 @ 19:44
Graag wil ik ook mijn verhaal kwijt, ik heb 2 x een abortus gehad en de eerste keer was ik jong en niet zeker van mijn relatie, vader twijfelde ook of het wel zijn kindje was....heb 2 weken rondgelopen wat moet ik doen..was jong en mijn relatie was zo onzeker door de twijfel die mijn partner had, wat trouwens niet zo was ik was zwanger van mijn vriend!! Maar goed na twee weken besloten om het weg te laten halen, waar ik eigenlijk geen spijt van heb gehad..raar genoeg. 2 kinderen gekregen echt de twee mooiste wondertjes in mijn leven...totdat ik ging scheiden en er een nieuwe liefde in mijn leven kwam, en plotseling zwanger bleek te zijn. De relatie is inmiddels ook voorbij maar wat bij mij nog elke dag door mijn hoofd gaat is het moment waarop ik het mijn vriend vertelde, hij was ziels gelukkig!!! Zie zijn gezicht nog voor me met tranen in zijn ogen...Lieverd we gaan ervoor "fantastisch" maar omdat, als ik zwager ben me geen raad met mezelf weet en hormonen er met mij vandoor gaan, werd ik onzeker over mijn relatie en heb besloten hem de deur te wijzen en ons kindje weg te laten halen!!! Het is mijn straf denk ik nu dat ik er elke dag nog na 1,5 jaar verschrikkelijke pijn van ondervind...IK HEB ENORME SPIJT!! Pijn in mijn hart en mijn geest kan het niet aan!!! Juist omdat ik nu besef wat voor moois eruit je kan groeien.
Het zijn nu mijn sterretjes.....WAT HEB IK GEDAAN!
Door: sarah op 11/03/2009 @ 11:33
mensen
WILLEN JULLIE MIJ HELPEN !! ik was net 15 en een jaar met men vriend samen ik nam de pil ,, maar ik werd onverwacht zwanger . We waren tegen abortus en besloten het kindje te houden ! maar ik werd ziek moest pillen nemen anders had het niet goed gekomen ik kreeg meer en meer bloedingen ik overleg met de genycologe hadden we besloten voor het kindje zijn gezondheid abortus te plegen ,, men hart brak men vriend zijn hart brak .. en nu ben ik 18 we hadden besloten weer voor een kindje te gaan ( het is jong maar ben er klaar voor ) men vriend is er 21. nu ben ik 8 weken zwanger we waren doodgelukkig maar ik kreeg opeens te horen van men vriend dat hij had nagedacht en hij wil geen papa worden hij is er niet klaar voor wat moet ik nu doen ?? ik vecht voor men kindje maar hij zegt dat hij dan niet bij me kan blijven als ik het kindje houdt zelf wil ik graag men school afmaken men laatste jaar om zo goed werk te hebben voor men kindje .. maar als men vriend me in de steek laat heb ik niets :( hebben jullie raad ik ben echt gebroken
mail me :( sarah_lenaerts@hotmail.com )
Door: anoniem op 13/10/2010 @ 15:02
een tijdje geleden bleven mijn regels uit...
ik wist 100% zeker dat het zover was! maar mijn vriend zei dat het door de stress kwam dat mijn regels uitbleven...
ik bleef stand houden bij wat ik voelde, en besloot dan maar om ook een testje gaan te halen in de apotheker..
jaja, direct een dikke + ...
ik stuurde dan maar naar mijn vriend een berichtje : ik denk dat er deze avond een deftig gepraat moet worden...
bij de uitslag te zien van de predictor gingen er vele emoties door me heen, ik weende, ik was gelukkig, ik kan het nog altijd niet beschrijven wat er allemaal door me heen ging.
mijn vriend hield nog altijd voet bij stuk, want het kon gewoon niet dat ik zwanger was! ik nam de pil in... dus het kon gewoon niet!
ik begon het dus ook te geloven, dus ging ik dag nadien maar weer een testje halen bij de apotheker, ditmaal zo eentje waarop je kan zien dat je zwanger bent, en hoelang al.
jaja 3+ kwam er op het schermpje, maar god mocht weten wat dit zou betekenen, want ik had de verpakking weggegooid.
na wat opzoekwerk op het internet, kwam ik te weten dat het meer dan 3weken was dat ik zwanger was...
diep in mij was ik wel blij, fier, maar tegelijk ook bang want ik wist niet wat er zou gaan gebeuren...
weer gesprek met men vriend,
we moesten het nu wel geloven!
na ellendig lange gespreken, kwamen we tot de conclusie dat het helemaal niet ging..
ik was net van school en had nog geen inkomsten, we wonen allebei nog thuis. en ik mag er niet aan denken om zo een kind op te voeden!
het ging gewoon niet
ja dan zat er maar 1 ding op, abortus...
och jee, ik die altijd tegen abortus was!? ik kon het nog altijd niet geloven dat ik hier een afspraak had voor gemaakt!!
met een bang hartje ging ik naar hasselt, men vriend was er altijd bij! want als hij niet meeging, bleef dat pinda'tje zitten waar het zat!!!
gho, wat gingen die uren daar traag vooruit... dan mochten we éindelijk op gesprek bij de psychologe, het intreseerde me niet wat ze allemaal aan het vertellen was over voorbehoedsmiddelen, want ik nam altijd mijn pil stipt!!! en dan begon ze nog te vragen of ik wel zeker was dat we het niet konden opvoeden, ik begon te twijfelen...
dan gingen ze de echo nemen,ik probeerde me nog altijd sterk te houden, want diep vanbinnen brak mijn hartje.
ik zag aan mijn vriend dat hij het er ook moeilijk mee had.
alles geregeld en ik ging naar huis.
ik heb heel de weg naar huis liggen wenen, een dik uur aan een stuk. (ik wist niet dat ik zoveel tranen kon aanmaken)
een week later zou het gaan gebeuren, maar ik begon te twijfelen, ik durfde niet, had schrik, uiteindelijk toch nog maar een paar dagen uitgesteld.
dan was het de dag...
dat ik mijn kindje ging 'afgeven'...
ik vergeet het nooit meer...
ik lag op de behandelingstafel en kon niet meer terug...
het deed oooh zoo'n pijn, zowel mentaal als fysiek!
ik ben zo'n 4keer toen flauwgevallen van de pijn.
en schreewde het uit! en kreeg doodleuk te horen van de dokter te horen; kun je een beetje stiller zijn? er zijn er nog na u...
haloooo!!!??? gij bent wel mijn kind aant wegnemen eh!
ik was in alle staten! ik was razend!
alles was voorbij, ik voelde me slecht, ik had in niets zin.. al had mijn vriend mc-donalds beloofd na de behandeling (waar ik altijd zin in had) en néén, ik wou niets, ik moest niets hebben, ik wou naar huis om dan urenlang in men bedje gaan te wenen.
want ik had er spijt van...
nu,een dikke 6maanden later, vorige week zou mijn kindje geboren zijn,
en ik heb er dikke spijt van dat ik het heb laten doen!
nooit meer! voor niks of niemand laat ik nog zoiets doen!
maar vandaag, kan ik nog steeds niemand het geluk gunnen dat zwanger is, als een vriendin me verteld dat ze zwanger is, dan ben ik zo jaloers!
elke nacht wordt ik wakker, met nog hetzelfde beeld voor me van de echo en de ingreep, ik kan me maar niet concentreren, ook niet op het werk, ik kan wel elke minuut beginnen wenen, omdat ik het allemaal niet meer zo zie zitten...
mijn vriend steunt mij wel, en zegt dat ik erover moet praten...
maar wat kan ik hierover zeggen?
ik kan het zelf niet verwerken, laat staan dat ik hem ermee moet lastig vallen...
kunnen jullie mij aub raad geven?
want ik wil echt terug gelukkig worden!
groetjes
Door: anoniem op 20/03/2011 @ 10:20
hallo, ik ben nu ongeveer + 3weken zwanger . toen ik het zelf ondekte dat ik zwanger was ,was ik heel blij . ik belde drek na mijn vriend om het nieuws te vertellen en hij zij drek aan de telefoon tegen mij om het kind weg te doen . ik zij tegen hem dat we er eerst moeten over na denken voor je zo een rassionele beslissing neemt .hij zij we zullen praten als ik thuis ben .hij kwam thuis en we hebben gepraat en hij blijft bij zijn beslissing hij wil dat ik het kind weg doe. we hebben samen al 2 kinderen en we zijn 10jaar samen . hij zegt dat we een derde kind niet kunne betalen . hij zij als ik het kind houde dat het gedaan is tussen ons en dat we ons huis enzo moeten verkopen omdat we dan uiteen gaan en dat hij niks met da kind wil te maken hebben als ik het wel hou . ik moet tegen dinsdag een beslissing maken . ik wil het kind houden maar ik wil ook niet dat mijn andere 2 kinderen hIer moeten voor boeten kan iemand van jullie mij helpen? ben ten eide raad
Door: onbekend op 13/02/2012 @ 00:18
ik had veel pijn aan mijn borsten me buik deed zeer ik had krampen
me moeder had al een vermoeide maar wist niets zeker
tot dat ik een test ging doen waarop stond dat ik 2/3 weken was(die test heb ik 4 weken geleden gedaan ongeveer)
ik schrok heel erg en wist toen nog niet wat ik wou
het was al over met die jongen dus ik wist niet wat ik moest doen
ik dacht eerst ik wil het houden maar heb toen tog besloten een afspraak bij de dokter te maken
ik wou het eigelijk helemaal niet iemand van 17 die een kind alleen op moest voeden
ik zit nog op school en heb nog heel veel te leren en te doen
ik wist op dat moment zeker dat ik het niet wilden
ik was maandags naar de dokter gegaan en kreeg een bedenk tijd van 1 week ik kon donderdags terecht bij de kliniek
aleen ik heb de afspraak afmoeten zeggen
waar ik blij mee was want ik wist het opeens niet zeker meer
tot had ik weer een nieuwe afspraak gemaakt mensen zeiden dat het beter was voor me en dat ik aan mijn toekomst moest denken
die afspraak werd weer afgezegt en weer een nieuwe gemaakt
ik kon dinsdag tercht vorge week dus
ik was er vrij zeker van dat ik het zou doen
het is nu dus bijna een week geleden,en ik heb spijt
ik snap niet waarom ik zo dom ben geweest het weg te halen
ik wou het eigelijk helemaal niet
ik vraag me zelf steeds af waarom ik dit gedaan heb
ik twijfel zeker niet aan of dat ik een goede moeder geweest zou zijn want dat zou ik zijn dat weet ik zeker
mijn moeder zei me dat als ik het weg wou laten halen dat ze achter me stond maar als ik het wou houden stond ze ook achter me keuze
ik was er zo zeker van en nu heb ik zo'n spijt
ik zou willen dat ik het niet gedaan had
en het gehouden had dan maar stopen met school ik zou er alles voor over gehad hebben
elke dag denk ik eraan en de echo dat beel vergeet ik oook niet ookal was het nogmaar zo klein
ik gaf er al om heel raar vind ik zelf
maar tog is het zo het gevoel dat je zwanger bent en de dingen die dan gebeuren vond ik vreemd en raar..
maar ik ben pas net 17 dustja niet zo gek
een ding is zeker ik zal hier heel me leven aan blijven denken
en het beeld blijven zien
het doet zo'n pijn,ik zou willen dat ik het terug kon draaien maar helaas
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.