Dit is een wonder!
ZWANGER, HOE IS HET MOGELIJK!!
7 Jaar geleden ben ik gestopt met anticonceptie.
Na anderhalf jaar bleek het vrijwel onmogelijk om op natuurlijke wijze zwanger te raken, wat natuurlijk erg verdrietig was!
Na een aantal behandelingen in het ziekenhuis (kunstmatige inseminatie) hebben we de knoop doorgehakt en bewust gestopt met de behandelingen!
Direct zijn we toen de procedure gestart voor adoptie.
Op dit moment zijn we al weer 15 maanden vader en moeder van een prachtige dochter uit Colombia. ( Isabel: 04-01-1999)
Dolgelukkig vanaf het eerste moment dat we haar in onze armen sloten.
Vorige maand hebben we besloten dat ik wederom zou beginnen met anticonceptie, i.v.m. zeer heftige menstruatiepijnen! Er was toch geen kans op een zwangerschap!!!
Aangezien ik mijn ongesteldheid even wou afwachten alvorens te beginnen nog maar even gewacht.
Maar......... het meest onvoorstelbare is waarheid geworden: IK BEN ZWANGEEEEER!
Ongelofelijk maar waar. Nog zeer onwerkelijk, maar de zwangerschapstest wees heel duidelijk uit: een enorme (positieve) +.
Reacties als: "Zie je wel, de spanning is weg, en nu ben je zwanger", wil ik niet horen! Er waren van beide kanten ( zowel van mijn echtgenoot als van mijn kant) te grote afwijkingen om "vanzelf" zwanger te worden.... dus dat verhaal gaat NIET op!
Er is een wonder gebeurd!!!!
Heel erg gelukkig wil ik dit toch graag delen!
(En dan te bedenken dat mijn echtgenoot op dit moment een weekendje met een vriend naar Brugge is, en nog van niets weet).
Vanavond ga ik hem verassen op een speciale manier, ik moet nog even nadenken hoe! Hij is een gezonde sterke man, maar ik moet het maar een beetje rustig brengen denk ik. Ik zal hem in ieder geval laten zitten als ik hem het nieuws vertel!!!
Groeten van Hilde
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Margo op 15/07/2001 @ 17:56 
Bij mij heeft het 16 jaar geduurd eer ik zwanger werd.
Na mijn scheiding heb ik iemand anders leren kennen en 7 maanden later was ik zwanger.Mijn zoontje Senne is nu 8 maanden en ben net zwanger van mijn tweede ondanks de pil.Twee wondertjes dus.
Door: Hilda op 05/10/2001 @ 12:31
Ik ben het helemaal niet met het antwoord eens dat je er te veel over nadenken kunt!! Zelf was ik de eerste keer na 10 maanden zwanger en ik ben nu alweer anderhalf jaar van de pil af en ben nog steeds niet zwanger. Ik leef gewoon en alleen aan het einde van de maand als ik bijna ongi moet worden denk ik er even aan, zo van, wat zal het worden?
Ik denk er nu net zoveel aan als toen ik van mijn eerste zwanger werd! Je hebt maar een hele kleine kans om zwanger te worden en het moet maar net lukken!!
Wij gaan met goede moed door en binnenkort naar de huisarts, misschien dat die ons verder kan helpen.
groetjes Hilda
Door: Anoniem op 21/10/2001 @ 21:00
Hallo Hilde,
Ik ben inmiddels moeder van 2 adoptiekindjes 1 van 5 jaar en 1 van 1 jaar en wij zijn tien jaar geleden gestopt met het gebruik van anticonceptie en wat tot onze verbazing Ik blijk nu 8 weken zwanger.
Wie verwacht dat nu,
Ik in iedergeval niet meer aangezien wij ook I.U.I behandelingen en hebben ondergaan 10 jaar geleden in het ziekenhuis.
Ook al was dit kindje voor ons niet meer gepland, als alles goed verloopt is het van harte welkom.
Succes met je eigen zwangerschap{blink}}
Door: Caroline op 09/12/2001 @ 15:19
Hilde,
Gefeliciteerd met je zwangerschap.
Ik ben 11 jaar geleden gestopt met de pil en wilde maar niet zwanger worden. Dit heeft de 1e keer bijna 5 jaar geduurd maar is uiteindelijk op een miskraam uitgelopen. Na nog een jaar vruchteloos proberen zijn we eerst overgegaan op iui en toen dit ook niet hielp op ivf. Ongeveer ee jaar geleden zijn we gestopt met alle behandelingen. En nu na 11 jaar! Ben ik zwanger. Het is nog maar 5 weken en ik heb een zeurderig gevoel in mijn onderbuik. Maar dit geloof je toch niet na zoveel jaar ellende.
Groetjes van Caroline en heel veel succes met je zwangerschap.
Door: Bedje (profiel) op 10/12/2001 @ 11:02
En Hilde? Vlot het een beetje? niet te veel last?
Nog altijd even blij?
Voor wanneer is het eigenlijk?
Enne: hoe was de reactie van je man?
succes
Door: Hilde op 27/12/2001 @ 13:53
Hallo Hilde,
Ik heb vandaag jou verhaal gelezen en was erg onder de indruk.ik heb een zoon van negen jaar en wil nog graag een tweede kindje. Ik ben al negen maanden gestopt met de pil en het wil nog steeds niet lukken, als ik jou verhaal lees dan mag ik zeker de moed nog niet opgeven
Ik hoop dat je een goede zwangerschap hebt en geniet er met volle teugen van.Ik hoop dat het bij mij ook vlug zal lukken want ik ben al 34 jaar en de tijd gaat vlug.groetjes van Hilde uit Zelzate.
Door: Patricia van Loveren op 07/01/2002 @ 11:04
Hallo Hilde.
Ondanks dat ik je niet ken ben ik ongeloofelijk blij voor je en hoop dat je enorm geniet van je zwangerschap.
Het geeft mij een beetje hoop.
Wij zijn al vier jaar bezig om zwanger te worden en hebben alles geprobeerd, zijn tot het uiterste gegaan.
Maar dat mocht niet helpen.
Er zijn problemen bij ons allebei.
Eerst was het alleen bij mijn man maar nu blijkt mijn lichaam er heel veel moeite mee te hebben met het aanmaken van eitjes.
En zijn de behandelingen gestopt en het doet vreselijk veel pijn te weten dat een levensdroom niet zal uitkomen.
Maar zoals ik al verscheidene keren heb gelezen zijn de wonderen de wereld nog niet uit.
Dus de hoop blijft.
Ik wens je een fantastische zwangerschap toe en heel veel sterkte met de bevalling.
Groetjes Patricia uit Deventer
Door: claudia op 04/04/2002 @ 14:27
Ik heb het PCOS-syndroom. Polysistair ovarium syndrome. Dit betekent dat is geen eisprong krijg en hormonen moet bijnemen. Is er nog iemand die hierover kan meespreken en eventueel zwanger is geworden, want ik begin een beetje moedeloos te worden.
Door: Marieke op 23/04/2002 @ 14:09
Wat een verhalen allemaal. Nee, PCOS ken ik eerlijk gezegd niet. Zelf ben ik net begonnen met de 1e poging ivf na 4,5 jaar "klooien". Ik hoop zo dat het gaat lukken; net als jullie... Ik wil iedereen veel doorzettingsvermogen wensen, laten we hopen dat onze wens uit komt!!! Zet ’m op
Door: fl op 07/05/2002 @ 12:49
lieve mensen
dit verhaal van jullie geeft mij de kracht om verder te kunnen gaan.wij mijn man en ik zijn al 6 jaar bezig om kinderen te krijgen,ik heb net een ecoscopie achter de rug(kijkoperatie)maar ik ben nu een week overtijd ik begrijp er nu even niets van.maar voor jullie vind ik het super.en patrica ik wens jou veel sterkte toe en heel knap van je dat je op dit verhaal hebt gereageerd..ik wens jou veel sterkte en de kracht toe die jij moet hebben
veel liefs de onbekende.
Door: op 03/09/2002 @ 10:06
Hallo lotgenoten,
Ik las het verhaal van Claudia die net als ik het PCOS-syndroom heeft. In januari 2000 ben ik gestopt met de pil.Het duurde een half jaar eer ik mijn eerste menstruatie kreeg, hierna was het erg onregelmatig en bleef het ook maanden weg. Na een jaar geprobeerd te hebben zijn we naar de huisarts gestapt . Zij stuurde ons door naar de gynocoloog. Daar kwam het pcos syndroom aan het licht. Het hele gebeuren heeft erge invloed gehad op mijn leven, je ziet tot je droom als een zeepbel uit elkaar spatten. Het bracht spanningen met zich mee die onze relatie aardig op de proef hebben gesteld. Gelukking kunnen we er nu goed over praten. De combinatie van hormoonpreparaten en mijn drukke werk als verpleegkundige kon ik niet meer opbrengen. Sinds begin augustus ben ik daarom begonnen met minder werken, wat goed bevalt.
Op dit moment zit ik in de fase het injecteren met FSH.Het probleem dit keer was echter dat er op de laagste begindosis maar liefst 9 eicellen waren gerijpt. Daar heb ik dus ook niets aan. Volgende maand begin ik met de halve dosering en hopen op wat minder eicellen. Toch zijn we al blij dat er een reactie volgt op de medicatie. Op de clomid reageerde ik helemaal niet.
Het moeilijkste vind ik dat je iedereen om je heen een gezinnetje ziet krijgen en zelf blijf je met zijn tweetjes. Daarom hebben wij ervoor gekozen onze goede vrienden en bekende op de hoogte te stellen. We blijven bij iedereen op visite gaan en proberen oprecht blij te zijn met iedere zwangerschap in onze omgeving. Maar moeilijk vind ik het in elk geval wel. Ik ben niet jaloers op andermans kinderen, wel op zwangere vrouwen.
Ik weet niet wat de toekomst brengt. We blijven positief denken en hopen op een wonder. Ik hoop alleen dat als het niet mocht lukken ik het een plaatsje kan leren geven in mijn leven.
Iedereen die dezelfde problemen heeft, houd moed en succes.
Door: Danielle L?hr op 23/10/2002 @ 13:42
Hallo lieve dames,
Met dit bericht hoop ik iedereen weer wat moed te geven. Ook mijn man en ik maken nu een wonder mee. Nadat we 3 jaar geleden begonnen om zwanger te worden en het na ruim 1 jaar nog niet gelukt was, zijn we via de huisarts in een behandelingstraject gekomen. Dit betekende puregon spuiten, 200 eenheden omdat mijn FSH maar liefst 16 bleek. Bij normale vrouwen is dit tussen de 4 en 10. Die hoge waarde was ervoor verantwoordelijk dat er geen eicel rijpte en ik dus absoluut niet vanzelf zwanger kon worden. Helaas bleek door echo’s dat er bij mij soms een maand geen enkele eicel rijpte en soms slechts 1. Intussen kreeg ik zware haaruitval en was het een zeer zware periode. Wel ben ik in die tijd heel bewust 36 kilo afgevallen omdat overgewicht een negatief effect zou kunnen hebben. Na bijna 1 jaar en steeds hogere doses kwamen we in aanmerking voor IVF en mijn grootste angst was dat er geen ei zou rijpen. Gelukkig was er toch 1 en die bleek goed! Kortom: eind mei 2002 werd een goed ontwikkeld embryo’tje bij me teruggeplaatst. Helaas kreeg ik op 10 juni bloedingen en een zware menstruatie en bleek helaas mijn zwangerschap ten einde. Onze wereld stortte behoorlijk in, maar we wilden nog zeker 2 pogingen wagen, dus we hielden moed.
De volgende IVF stond gepland voor eind september 2002, maar voor het zover was, dacht ik begin juli dat ik me anders voelde. Wat bleek na een aantal bloedonderzoeken: ik was spontaan zwanger geworden! Echt een wonder want dit konden ze niet medisch verklaren. Inmiddels ben ik 18 weken en gaat het allemaal goed. We zijn ontzettend gelukkig en dankbaar dat dit ons overkomt. Hiermee wil ik iedereen die ook hard bezig is en/of de moed op wil geven, zeggen dat er een onverwacht geluk je kant uit kan komen. Houd vol! Liefs, Danielle
Door: judjes op 18/02/2003 @ 15:15
hoi, het is fijn eens verhalen te lezen die je echt kunnen bemoedigen. Ook wij zijn al 6 jaar aan het proberen. We hebben in het begin al afgesproken om niet de medische mallemolen in te gaan. Mijn man heeft te weinig zaadcellen met mij zou alles in orde zijn. Zijn beginnen klussen toen ik 21 werd. Momenteel nemen zou wel mijn man als ik vitaminen als zink, selenium en Q10 in om alles zo optimaal te krijgen. Alleen heb ik nu al 1.5 week z??r gevoelige borsten die opgeblazen zijn en mijn tepels heel opgezwollen. Gezien mijn zus dit in het begin van haar zwangerschap ook had zit ik op hete kolen. Zou komend weekend opnieuw ongesteld moeten worden. Afwachten dus.
Door: Mirjam op 22/07/2003 @ 18:24
Hoi,
naar wat ik heb gelezen aan symptomen, vermoed ik dat ik PCOS heb (niet alles is van toepassing, vamdaar mijn vermoeden, maar ik ben redelijk overtuigd, hoewel nooit officieel getest). Ik heb op het moment een vriend, maar wij hebben geen kinderwens. Ons idee is evenwel om over niet al te lange tijd (jaar-twee jaar) aan kinderen te beginnen. Ik heb hem verteld van mijn vermoeden en hij is erg begripvol, wat voor mij een grote steun is. Mijn vraag aan jullie: moet ik nu al beginnen met het ’aanpakken’ van PCOS of is er voldoende tijd zodra we ’echt’ aan kinderen willen beginnen? Tweede vraag: hebben jullie ervaring met homeopatische behandelingen tegen PCOS en/of het gebruiken van een dieet?
Bedankt voor jullie reacties en sterkte met alles,
Mirjam
Door: Anoniem op 12/09/2003 @ 06:18
Ik lees dit verhaal en alle reacties en ook ik ben na 4jaar goed oefenen en 2 ICSI pogingen nu 6 weken zwanger van mijn lieve vriend. We hadden de hoop al opgegeven mede omdat ons verteld was dat de kwaliteit van het zaad zo slecht was dat ICSI weinig zo opleveren. Tot ik deze week tegen beter weten in een test ging halen !!!
Door: anoniem op 28/09/2003 @ 18:57
Ik ben nu twee maanden aan het proberen. We vrijen om de dag en tijdens de meest vruchtbare dagen zelfs elke dag. Kwa timing moet het dus goed zitten of moet ik me zorgen maken. Weet iemand dat?
Liefs Anna
Door: Anoniem op 09/10/2003 @ 23:53
hallo anoniem ik ben 2 jaar geleden gestopt met de pil.we deden het alle dagen we sloegen er geen een over.maar nog steeds niets.we hebben ook de allerbelangrijkste testen gehad en alles is positief dus over een paar dagen krijg ik een baarmoederfoto hopelijk lukt het daarna wel.
ik hoop dat je niet zo lang als mij moet wachten op dat kleine wonder groetjes en sterkte.
Door: Anoniem op 29/10/2003 @ 11:47
Hoi allemaal
Fijn om te lezen dat er lotgenoten zijn. Wij hebben inmiddels 2 keer ICSI gedaan. De eerste keer kreeg ik na 9 weken een miskraam en de tweede keer kreeg ik weer gewoon m’n menstruatie. Wij vragen ons af of we nog een poging moeten doen. Ik twijfel heel erg,maar mijn man zegt: Drie keer scheepsrecht. Ik wens jullie allemaal veel sterkte toe en laten we moed houden. Groet,Suzan
Door: tiziana op 11/01/2004 @ 16:11
tis wel al effe geleden maar wauw.lees je verhaal voor eerste keer en het ontroerd me.ja een echt wonder he.nog een keer een dikke proficiat he
Door: Ilse op 09/03/2004 @ 14:57
Hoi, ik ben Ilse. Ik ben in februari dit jaar twintig geworden. Als kind had ik vaak buikpijn, ook werd ik erg laat ongesteld. Mijn menstruatie was altijd erg onregelmatig en erg heftig (zo’n tien dagen achter elkaar). Ik was er flink beroerd van. Mijn huisarts adviseerde me daarom om aan de pil te gaan, en dat heb ik gedaan (ik was toen 16). Ruim Anderhalf jaar terug besloot ik met de pil te stoppen, om te kijken hoe mijn menstruatie er uit zou zien. Ik werd niet meer ongesteld. Naar onderzoek bij de gynacoloog bleek dat ik het PCOS-syndroom heb. Ik heb in de tussen tijd nog 1 keer gemenstrueerd. Ik heb hier erg veel moeite mee, vooral omdat zeer weinig van PCOS af weet en maar niet aan info. kan komen van dit syndroom. Ook zou ik erg graag in contact komen met mensen van mijn leeftijd met PCOS, maar ik denk dat dat erg moeilijk is, omdat (zoals ik het lees)de meeste mensen pas ontdekken dat ze PCOS hebben als ze zwanger proberen te worden. Wat voor mij ook een erg grote droom is, in de toekomst kinderen krijgen! Ik wens iedereen erg veel succes en sterkte toe. Bedankt voor het lezen van mijn stukje. Groetjes Ilse.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.