Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Verhaal van niet zwanger worden...

In 2008 heb ik ons verhaal neergeschreven onder de titel “Verhaal van (niet) zwanger worden”.
Ook het vervolg deel ik nog graag met jullie.

Februari 2008
Vol goede moed beginnen we aan onze 7de ICSI-poging. We geloven er terug in dat ik kan zwanger worden en we gaan deze keer alles exact hetzelfde doen als de 6de poging: zelfde medicatie, zelfde stimulatieschema, … We hebben in september gewoon pech gehad en nu moet het lukken!

De stimulatie verloopt vlot en bij de punctie zijn er voldoende eicellen. Drie dagen later krijgen we telefoon dat de terugplaatsing kan doorgaan.
In het ziekenhuis aangekomen krijgen we echter niet zo’n goed nieuws, want de embryo’s zijn weer niet voldoende gedeeld. Twee worden er teruggeplaatst, maar ik heb heel weinig hoop.

Maart 2008
Pieter probeert om de moed erin te houden en wil mij ook doen geloven dat er toch een kans is op een zwangerschap. Maar mijn hoop is reeds verdwenen op de dag van de terugplaatsing. Wanneer we het resultaat van de zwangerschapstest krijgen, ben ik dan ook niet verbaasd met het resultaat: niet zwanger.
Toch moeten we weer even door een moeilijke periode. Wat nu? Is dit het moment waarop we onze kinderwens moeten opgeven? Ik heb helemaal niet het gevoel dat dit het eindpunt kan zijn. Hopelijk ziet Pieter het ook zo.

We hebben terug een afspraak bij onze dokter. Volgens hem heeft het weinig zin om verder te blijven proberen met mijn eigen eicellen. De 6de poging was een “toevalstreffer” en hij schat de kans zeer klein dat we nogmaals normaal groeiende embryo’s gaan hebben. Hij geeft ons de raad om na te denken voor eiceldonatie. We krijgen het telefoonnummer van een psychologe, en we kunnen met haar gaan praten indien we meer informatie wensen.

Ik heb het moeilijk met het idee dat de fout volledig in mijn lichaam zit. Ik voel me wat schuldig tegenover Pieter, hoewel hij me helemaal niets kwalijk neemt.
Ik voel met ook niet echt vrouw. Kinderen kunnen baren, dat is toch het grootste verschil tussen een vrouw en een man?
Ik ben gewoon boos om mijn eigen lichaam! Waarom kan dat nu niet gewoon zoals elk vrouwenlichaam zijn!

April 2008
Na een tijdje erover nadenken, denk ik dat ik eiceldonatie wel wil proberen. We hebben er samen niet meer over gepraat, omdat ik weet dat Pieter eerst altijd moet wennen aan een nieuw idee. Wanneer ik op een avond toch het onderwerp ter sprake breng, ben ik blij dat hij er niet helemaal negatief tegenover staat. Hij heeft wel twee voorwaarden. Hij wil eerst een gesprek met de psychologe voordat we een beslissing nemen. En hij geeft de voorkeur aan een gekende donor.
De afspraak bij de psychologe wordt vastgelegd.
Als donor denken we aan mijn zus. Toe ze ons in augustus kwam vertellen dat ze opnieuw zwanger was, heeft ze ons verteld dat ze daarna alles zou willen doen om ons te helpen.
Ze voelde zich toen zo enorm schuldig dat zij opnieuw zwanger was, en ik nog steeds niet. We hopen dat ze dit nog steeds wil doen.

Maar haar tweede zoontje zal elk moment geboren worden. En we willen dat ze eerst ten volle van haar baby kan genieten, voordat wij haar met onze problemen gaan lastigvallen.

En ik ben meteen helemaal verliefd ! Hij is echt de allerschattigste baby. Ik ben fier dat ik zijn meter mag zijn.

Juni 2008
We zijn een beetje bang voor ons gesprek met de psychologe. We weten niet goed wat we moeten verwachten.
Maar het is heel erg meegevallen. Ze stelde geen rare vragen. Ze wilde niet onderzoeken of we wel geschikt waren om donorouders te worden. We hebben gewoon een goed gesprek gehad over de voor- en nadelen van eiceldonatie. Ze heeft ons ook haar mening gegeven over hoe we dit later best tegen een kind vertellen en over wat je best wel en niet aan je vrienden en familie vertelt.
En Pieter is er nu ook van overtuigd dat we eiceldonatie zullen proberen. Joepie, terug hoop!

Juli 2008
We zijn op bezoek bij mijn zus en schoonbroer. Wanneer de kinderen naar bed zijn, begin ik voorzichtig: “We zouden jullie iets willen vragen, maar we vinden het nogal moeilijk…”
En nog voordat ik mijn vraag heb kunnen stellen, antwoord ze: “Ik heb beloofd dat ik alles zou doen om jullie te helpen en ik meen dat nog steeds. Wat moeten we doen?”
De tranen rollen over mijn wangen. Ik besef nogmaals dat ik echt de allerliefste zus heb.
En dus maken we een afspraak bij de dokter.

Augustus 2008
De afspraak bij de dokter verloopt vlot. Aangezien mijn zus haar gezin met 2 kindjes compleet vindt, ziet de dokter geen reden waarom ze niet zou mogen doneren. Er moeten nog wel een aantal genetische testen en andere bloedtesten gebeuren, mijn zus moet een echo laten maken, en ze moest ook samen met mijn schoonbroer op gesprek bij de psychologe.

De dag van de echo en bloedafname is echt rampzalig. Mijn zus en ik rijden samen naar het ziekenhuis waar ze om ‘s morgens een afspraak heeft voor de echo. De wachtzaal zit helemaal vol en het is bijna middag voordat mijn zus aan de beurt is. De dokter die de echo doet is onvriendelijk en bovendien krijgt de verpleegster geen bloed getrokken. We moeten dus nog rennen om voor de middag langs het dagziekenhuis te gaan om daar bloed te laten prikken (bij een al even vriendelijke verpleegster!).
Ik voel met enorm slecht die dag. Mijn zusje doet zoveel moeite om ons te helpen, en wordt dan op deze manier behandeld !

November 2008
We hebben een driedubbele afspraak. Mijn zus en schoonbroer hebben een gesprek bij de psychologe. We gaan langs de dokter. En we worden verwacht bij een counselor die de uitleg geeft over het schema en de medicatie.
We hebben een aantal maanden moeten wachten om deze gecombineerde afspraak te kunnen vastleggen. Maar op deze manier moeten we alle vier maar één dag vakantie nemen.
Deze afspraak verloopt veel beter dan de vorige keer en ik ben opgelucht.
In januari kunnen we van start gaan!

Januari 2009
Ik begin deze maand met een puffer om mijn natuurlijke cyclus stil te leggen. Vanaf nu moet ik elke week bloed laten prikken om mijn hormoonwaarden op te volgen.
Mijn zusje moet aan de pil.

Februari 2009
Door die puffer voel ik met echt moe, opgeblazen en heb ik nergens zin in. Maar het is voor het goede doel! En deze maand kunnen we ook echt van start gaan.
Mijn zus begint met spuitjes om haar eierstokken te stimuleren en ik moet nu ook pilletjes nemen om mijn baarmoederslijm te laten aandikken.

De stimulatie verloopt heel vlot. Eigenlijk te vlot… Bij de punctie worden er 22 eicellen weggenomen en toen is de dokter gestopt omdat het te pijnlijk werd. Eigenlijk waren er dus nog veel meer!
Waarom moest mijn zus dan die hormonen blijven inspuiten? Ze zagen op de echo’s en bloedafnames toch dat er heel veel follikels zich ontwikkelden?

Maart 2009
Ik krijg twee mooie embryo’s teruggeplaatst. Nu moet het lukken!
Vooral omdat mijn zus na de punctie erg veel buikpijn heeft gekregen. Ze is op de dag van de terugplaatsing met me meegereden om er haar te laten onderzoeken. Maar er werd alleen bloed getrokken… Na enkele uren wachten, kwam een assistent-dokter kijken. Volgens hem waren haar bloedwaarden niet alarmerend. Hij heeft geen echo genomen of naar haar buik gekeken (die zo dik was alsof ze enkele maanden zwanger was). Ze mocht naar huis met de boodschap: neem maar pijnstillers en eet een steak voor de eiwitten. We hebben echt heel erg moeten aandringen om wat meer uitleg te krijgen: ze leed aan hyperstimulatie.

Twee nachten later heeft mijn schoonbroer haar ’s nachts naar de spoedafdeling van ons regionaal ziekenhuis gebracht. Ze kon niet meer van de pijn. Ze heeft meer dan een week in het ziekenhuis gelegen, waar ze de eerste twee dagen van een “levensbedreigende vochtophoping in de buikholte” spraken.
Ik heb mij in heel mijn leven nog nooit zo schuldig gevoeld. Mijn zus lag met verschrikkelijke pijn en een buik alsof ze hoogzwanger was in het ziekenhuis. Mijn neefjes moesten hun mama missen. Mijn schoonbroer moest als gek heen en weer rijden tussen zijn werk, het ziekenhuis en zijn kindjes. En dat allemaal omdat ze zo lief waren om ons te willen helpen. Ik sleepte me van dag tot dag.

De dag dat mijn zus naar huis kwam, mocht ik testen. De test was negatief. Mijn zus had dus voor niets afgezien. Ze had toch minstens verdiend dat ik zwanger zou zijn!!!

Drie dagen later moest ik opnieuw bloed laten trekken. Omdat ik ondertussen mijn regels had gekregen, was de verrassing groot dat mijn HCG nu wel licht verhoogd was.
Opnieuw drie dagen later was het verder gestegen.
Hoewel de dokters me op het hart drukten dat de kans groter was dat dit toch nog mis zou gaan, dan dat er kans was op een goede zwangerschap, kreeg ik hoop. Vooral ook omdat het bloeden ondertussen gestopt was.
Ik bleef 2 x per week bloed laten prikken en telkens steeg het HCG voldoende. We begonnen al terug een beetje te zweven, ondanks de waarschuwingen die we kregen om voorlopig nog met beide voeten op de grond te blijven.

April 2009
En inderdaad, op een zondagmiddag vier weken na de terugplaatsing, kreeg ik buikpijn en bloedverlies. Bij de bloedafname de volgende dag bleek mijn HCG gedaald te zijn.
En daar was die diepe put weer …

Op ons gesprek bij de dokter, kregen we ook niet zo’n goed nieuws. Er waren slechts 2 cryo’s. Gezien het aantal eicellen, hadden we wel wat meer verwacht. De eicellen van mijn zus blijken van betere kwaliteit dan de mijne, maar zijn ook niet echt optimaal.
Ik vertel de dokter over de, naar ons gevoel, slechte manier waarop mijn zus behandeld was, maar het lijkt weinig indruk op hem te maken. En wanneer hij ons voorstelt dat mijn zus nogmaals kan doneren, dat we dan opnieuw kansen krijgen, lijkt hij verbaasd als ik zeg dat ik het haar niet meer durf vragen.
Mijn vertrouwen in dit ziekenhuis is ontzettend gedaald. Ik krijg het gevoel dat we voor hem gewoon een “interessant geval” zijn.

Mei 2009
Normaal zouden we deze maand de cryo-poging ondernemen, maar mijn progesteron-waarde blijkt te hoog. Dit is niet de ideale manier op een poging te starten, en dus wordt alle een cyclus uitgesteld.

Juni 2009
Eén van beide cryo’s heeft het ontdooien overleefd en wordt 10-cellig teruggeplaatst.
Dit embryootje is echt onze allerlaatste kans.
In maart was de bezorgdheid om mijn zus zo groot, dat de wachtweken niet zo belangrijk leken. Maar deze keer duurt het wachten bijna onmenselijk lang.
Ik krijg weer allerlei kwaaltjes waarvan ik weet dat ze bijwerkingen zijn van de utrogestan, maar toch let ik op elke krampje en pijntje.
En ik wordt weer heel hard in het zwarte gat getrapt wanneer ik de negatieve bloedtest onder ogen krijg.

Juli 2009
Dit was het dus. “Proberen zwanger te worden” is voor ons voorbij. We hebben alle mogelijkheden geprobeerd en alle kansen gegrepen. En dit is het moment waarop we moeten beseffen dat er nooit een kindje in mijn buik zal groeien.
Maar dat is verdomd moeilijk. We hebben jaren geleefd om onze allerliefste wens te kunnen verwezenlijken en nu moeten we die droom opgeven.
Dat ene verlangen waarvoor ik alles zou willen doen en dat de kern van mijn mezelf uitmaakt, moet ik nu proberen te negeren.

Enkele jaren geleden volgde ik een gesprek tussen enkele familieleden van Pieter. Toen het over de kinderen ging, zei een kinderloze groottante “voor mij heeft God het anders gewild” en ik hoorde het verdriet in haar stem. Het heeft mij toen diep geraakt dat het een 80-jarige vrouw nog steeds pijn doet om kinderloos te zijn.

Ik besef dat ik dit ook mijn hele leven zal meedragen.
En hoewel ik nog steeds niet wil dat die twee lege kamertjes thuis voor iets anders worden gebruikt, en de wieg waarin ik zelf geslapen heb op zolder moet bewaard blijven, weet ik dat we met ons twee toch ook gelukkig zullen zijn/blijven!

We zien elkaar gewoon graag en dat is al heel wat.

Door: Nana (profiel) op 10/09/2009 @ 12:30

Wat een aangrijpend verhaal! Ik zit hier zelf een potje te janken als ik het lees.
Sterkte!

Door: Corina (profiel) op 10/09/2009 @ 12:46

Wat erg voor jullie, heb de tranen in mijn ogen. Ontzettend veel sterkte allebei!
En hopelijk gebeurt er onverwachts toch nog een wonder.

Liefs Corina

Door: Mieke op 10/09/2009 @ 14:54

Wat leef ik met je mee.
Ik hoop echt dat jullie het geluk bij elkaar vinden.
Ik weet niet of ik het zou aankunnen om kinderloos verder te moeten.
Ik vind je een heel sterke vrouw en jullie hebben een heel sterke relateie.

Sterkte.

Door: Jesske (profiel) op 10/09/2009 @ 15:40

pfffffff ik ben er niet goed van amai.
Ook zo erg van het onthaal in het UZ Jette zeg, geeft echt geen vertrouwen om daar naar toe te gaan.
Gelukkig is jullie liefde voor elkaar heel sterk. Dit gaat altijd heel moeilijk blijven voor jullie, maar heb de indruk dat je echtwel steun krijgt van de familie.
Ik vind het echt heel heel erg en hoop dat jullie tochnog gelukkig zullen worden.
hebben jullie al nagedacht over adoptie of zien jullie dat helemaal niet zitten?

Door: piekeraar (profiel) op 10/09/2009 @ 20:37

Waw, soms is het zo oneerlijk. Ik hoop dat jullie er samen uitkomen en een fijn leven hebben met twee.

Door: bliep (profiel) op 10/09/2009 @ 22:58

Hey,

knap dat je je verhaal hier neer schrijft en zo onwaarschijnlijk jammer dat het voor jullie niet mag zijn. Ik wens jullie een gelukkig leven samen en hoop dat jullie nog heel veel van elkaar mogen genieten...

Liefs!

Door: Anneke op 11/09/2009 @ 09:44

Prachtig, maar triest verhaal.
Probeer te genieten van al wat het leven te bieden heeft zonder kinderen, en geloof me, dat is héél wat hoor!.
Reizen, de wereld ontdekken, je vrije tijd en geld aan jezelf en je partner spenderen. Vrijwilligerswerk doen her en der om de wereld een beetje te verbeteren. Allemaal dingen die je als ouder met kinderen niet of onvoldoende kan doen.

En vooral, je geluk of ongeluk relativeren. We vinden het gras altijd groener aan de overkant. Wie geen kinderen heeft, zou er graag willen. En wie er wel heeft, denkt vaak "was ik maar kinderloos gebleven" (vooral als je kinderen in een monsterfase zitten, zo tussen 2 & 3.5j of in de puberteit).

Ik wens jullie de moed om intens van elkaar te blijven houden en om een zinvolle invulling aan jullie leven te geven. Bovendien word je vast de beste tante/meter die er is!

Anneke

Door: Katana op 13/09/2009 @ 21:45

Ik word hier helemaal stil van.
Wat een uitputtingsslag, onvoorstelbaar! Wie dit nooit heeft meegemaakt - zelfs al is het maar een fractie van wat jullie ervaren hebben - kan onmogelijk begrijpen welke hel jullie doorgemaakt hebben. Wat kan een mens daarop zeggen behalve 'veel sterkte en moed om dit trauma te verwerken'.

Het allerbeste en heel veel succes met de rest van jullie leven...

Door: Marieke op 13/09/2009 @ 22:02

Dankje om dit met ons te delen! De tranen staan in mijn ogen! Je bent een supermoedige vrouw en zou waarschijnlijk een geweldige moeder zijn. Ik hoop alsnog op een wonder, en als dat niet kan, dat je je verdriet een plaatsje kan geven en je hart kan openstaan voor je neefjes, en misschien wel een pleeg- of adoptiekindje.

Veel liefs

Door: Daantje (profiel) op 14/09/2009 @ 09:15

Meid wat verschrikkelijk voor jullie.... nu weet ik bijna niet wat ik moet zeggen. Ik denk dat er weinig woorden zijn die de leegte zullen opvullen die jullie nu voelen....

Heel veel sterkte in het verwerken van dit alles! Hopelijk vinden jullie in wat dan ook het geluk in dit leven!!

Door: fee op 16/09/2009 @ 10:58

Ik had het jullie zó gegund. Jullie zijn zo dapper geweest en het zusje ook. Het leven kan soms zo oneerlijk zijn.

Door: Claudia (profiel) op 25/09/2009 @ 20:40

ook ik zit met tranen in mijn ogen en kan alleen maar hopen dat er een wondertje geschied en dat toch ooit op eenm dag jullie wens vervuld mag wordne hoe klein die kans ook mag zijn. Verder wens ik je alle kracht en sterkte toe want ik zou niet weten hoe ik je verder wat moed kan toespreken.

Door: miranda op 05/04/2010 @ 10:40

Ongelooflijk, wat een verhaal. Zit hier te wenen gelijk een klein kind. Ook al hebben wij nog maar een deel van jou verhaal meegemaakt! Ik denk dat jullie een heel sterk koppel zijn, als jullie dit overleefd hebben! Ook chapau aan je zus, prachtig wat zij deed!

Ik wens jullie nog veel sterkte om dit verdriet te dragen en misschien komt er onverwachts toch nog een cadeautje aan. Wie weet????

Veel liefs

Door: Elke op 28/06/2010 @ 22:43

ik ben in behandeling geweest in het ziekenhuis middelheim antwerpen daar ben ik zeer tevreden over de verpleging en de dokters.ik heb twee miskramen gehad en ook al zeiden er veel dat het niet zou lukken (ik heb een halve baarmoeder en maar 1 eileider) heb ik de moed niet opgegeven en na de laatste ingevrozen embryo s van de zesde poging is het toch gelukt ik heb nu een zoontje van 18 maanden oud.probeer anders daar eens een behandeling al dan niet met een donor en hopelijk kan jou wens toch nog in vervulling gaan

Door: lobke op 16/08/2010 @ 22:36

hoe doen jullie dat, leren omgaan met een onvervulde zwangerschapswens? ik heb het elke maand weer een paar dagen moelijk, ook al weet ik dat ik medisch gezien niet zwanger kan zijn. Op dit moment is mijn zus zwanger en ik kan daar absoluut niet mee om. Ik probeer mee te doen aan de familietafelgesprekken, maar de dag erna ben ik gegarandeerd een wrak. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet denk aan zwanger zijn en ook al wil ik het niet: mijn aandacht wordt automatisch getrokken naar zwangere vrouwen, babies, kledingwinkels met zwangerschapsmode....ik lijk er een zesde zintuig voor ontwikkeld te hebben. Ook al probeer ik me op iets anders te richten, bij momenten vrees ik dat het een obsessie wordt. Hebben jullie tips?