< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Verhalen » Babyverhalen » Klare dreumes-taal.

Klare dreumes-taal.

Glunderend vertel ik iedereen hoeveel woordjes onze dreumes Tim, van bijna 2 jaar, al kan zeggen. En dat hij ook nog precies zegt wat hij bedoelt en begrijpt wat wij tegen hem zeggen. Het zijn natuurlijk nog geen mooie volzinnen en nog niet altijd goed uitgesproken, maar toch... Zinnen van twee woordjes zijn er al en wij, zijn ouders, begrijpen ze. Zijn vader en ik zijn apetrots dat Tim ook al het woordje “poep” zegt en daarmee duidelijk maakt dat zijn luier verschoond moet worden. Zeker nu we snipverkouden zijn, is dat handig en we menen natuurlijk dat ons mannetje een begin heeft gemaakt met zindelijk worden.
Maar ouders leren ook snel. Met name dat de spreekvaardigheid van je dreumes niet altijd even handig en even betrouwbaar is als je dacht. In deze fase zitten wij nu.

Tim’s eerste instinker kwam vorige week toen hij midden in de nacht wakker werd en “Pappa” riep. Dat klinkt zo lief en zo zielig dat Léon meteen naar hem toeging, met zijn ogen nog dicht van de slaap. Tim stond rechtop in zijn ledikant en direct kwam het hoge woord eruit: "Poep!"
Tja, kan gebeuren. Hup eruit, op de commode, het licht aan, slaapzak, pyjama uit en luier eraf halen. Maar alles wat Léon daar vond was een ver weg geabsorbeerd plasje. Ondertussen lag Tim gezellig honderduit te kletsen met zijn vader, die slaperig bedacht of Tim had gedroomd over een volle luier of dat hij toch "pop" of zoiets had bedoeld. Nou ja, snel slapen maar weer.

Een paar dagen later was ik aan de beurt. We stonden in een juwelierszaak te wachten toen het beruchte woordje weer luid uitgesproken werd door mijn blonde manneke met zijn oh zo onschuldige, blauwe ogen. Om zijn woord kracht bij te zetten ritste hij zelf meteen zijn jasje open en ging demonstratief op de grond liggen met zijn benen omhoog. "Broek … uit … poep", klonk het resoluut.
Dat het waar was wat hij beweerde, kon ik nu wel ruiken. Maar hoe maak je een dreumes duidelijk dat je ten eerste nu net geen luiers mee hebt en ten tweede het niet gebruikelijk is dat hij midden in een juwelierszaak op de grond verschoond wordt. Tegen beter weten in, probeerde ik het toch uit te leggen. Hij dacht dat ik het niet begreep en begon nog harder te praten en deed zijn schoentjes vast uit om mij te overtuigen dat het menens was. Gelukkig kon ik hem afleiden en vergat hij zijn ongemak eventjes.

De nacht erop werd er "Mamma" geroepen. Aangezien ik nog wakker was vanwege een nachtvoeding van zijn kleine zusje, ging ik meteen maar even polshoogte nemen. Daar stond meneertje in zijn bed, een beetje wankel doordat zijn slaapzak om hem heen gedraaid zat en met een arm vol knuffels. Vrolijk, wakker, klaar om op te staan en gezellig mee naar beneden te gaan.
"D’uit", was dan ook het commando. Maar daar trapt moeders niet in. Uitgerust met flink wat ervaring op dit gebied en de kennis uit de nodige baby- en peuterhandboeken troostte ik hem in zijn bedje, haalde hem er beslist niet uit en zei dat hij weer moest gaan slapen tot morgenochtend. Dit gebeurt consequent elke keer als hij ’s nachts wakker wordt en het werkt. Dit verhaaltje kent hij blijkbaar al, net zoals mijn vastberadenheid.
Dan gooit hij het ineens over een andere boeg. "Poep!", zegt hij. "Shit", denk ik, "wat moet ik hier nu mee?" Mijn verstand zegt dat ik door dit kereltje van nog geen 90 centimeter lang in de maling genomen word. Mijn moederinstinct zegt dat ik een enorm schuldgevoel zal krijgen als morgenochtend blijkt dat hij wel gelijk heeft. Ik zal toch niet kunnen slapen van de gedachten aan mijn onbegrepen engeltje en zijn eventuele knalrode pijnlijke billetjes.
Ik zucht en ik zwicht. Ik til hem naar de commode en geef hem een korte waarschuwing voor hetgeen ik al vermoed. Mijn vermoeden wordt bevestigd als ik zijn pyjama half omlaag trek en in zijn luier gluur waar ik geen enkele spoortje van een bruine brij kan ontdekken. Vermanend spreek ik hem toe dat het niet lief is en dat hij mamma niet voor de gek mag houden. Hij lacht lief terug en ik smelt. Snel leg ik hem weer in bed en zeg dat hij maar gauw weer moet gaan slapen. Dat doet hij gelukkig.

Als ik zelf weer in bed lig moet ik toch even in mezelf lachen. Zo lief en klein en nu al zo gehaaid!! Stiekem ben ik toch een beetje trots op hem, op zijn slimme aanpak. Geweldig.
Iemand zei me laatst dat ze veel meer begrijpen dat je denkt en dat is maar al te waar. En ik ben blij. Tim is tien weken te vroeg geboren en heeft daarbij twee hersenbloedingen gehad. Maar met zijn koppie is niets mis en dat geeft me ook vertrouwen in onze toekomst.

Caroline



[Reageer]
Heb jij een grappig, leuk of ontroerend verhaal over je zwangerschap, bevalling of baby??
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.