< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Verhalen » Bevallen » Bevallingsverhaal van een schrikkelbaby.

Bevallingsverhaal van een schrikkelbaby.

Het begon allemaal op 28 februari 2000 om 13:32 uur. Na ruim 8,5 maanden zwangerschap was ik het ook al behoorlijk zat, ik was zo nieuwsgierig naar onze kleine meid. Ja, ik zeg onze kleine meid, omdat we na de 2e echo (20-weken echo) en na een pretecho (26-weken) al wisten dat we een mooi meisje zouden krijgen. Geen gedoe met wachten tot na de geboorte, wij wilden toen al weten wat het zou worden om zo de kinderkamer beter in te kunnen richten en leuke kleertjes te kunnen kopen. Zo'n pretecho is trouwens heel leuk, wil ik iedereen aanraden om te doen. Maar goed, ik ga weer terug naar het einde van mijn zwangerschap.
Ik was uitgerekend op 6 maart en het kon me niet snel genoeg gaan, na een redelijk moeilijke zwangerschap. Ik genoot er wel van, hoor, dat gewiebel en gedans in mijn buik. Dan besefte ik iedere keer wat een wonder zoiets toch is, zomaar ontstaan uit maar 2 cellen van pappa Chris en mamma Iwanna. Vooral 's avonds als mijn man aan het werk was, lag ik op bed tv te kijken en te genieten van het contact met mijn baby, heel speciale momenten altijd.

28 Februari 's middags was ik gewoon thuis toen ik naar de wc was geweest en ineens krampen kreeg. Ik wist natuurlijk nog niet dat dit weeën waren, want zij was ons eerste kind en ik wist totaal niet wat ik kon verwachten, maar voor de zekerheid schreef ik wel de tijd op. Na een half uur kreeg ik weer krampen, weer scheef ik het op en vertelde Chris, die nog thuis was dat dit misschien wel eens het begin van de bevalling kon zijn. Maar we besloten dat hij gewoon naar zijn werk zou gaan om 16:00 uur, want voor hetzelfde geld zouden de weeën ineens stoppen, zoiets kan nog dagen duren en mijn vliezen waren ook nog niet gebroken.
Zo gezegd, zo gedaan, Chris ging werken en ondertussen kwamen mijn weeën wel steeds sneller achter elkaar. Al vrij gauw kwamen ze om de 5 minuten, constant. Mijn moeder had ik ook gebeld, zij wilde er graag bij zijn, maar ik heb haar gezegd dat ze niet hoefde te komen, ik redde het wel zo. Mijn verloskundige heb ik voor het eerst om 17:46 uur gebeld en zij hoorde dat het zo'n vaart niet zou lopen en zei dat ze om 20:00 uur zou komen. Ik ben nog even bij mijn buurtjes Charmaine en Robert langs geweest, omdat ik toch wel graag wilde delen met iemand dat het ging gebeuren. Zij vonden het ook heel spannend.

Chris belde ik om 19:00 uur van zijn werk, omdat ik toen niet meer alleen wilde zijn. De weeën waren erg goed op te vangen en ik dacht nog, als dit het is, dan wordt de rest een eitje. Het was niet meer dan wat krampen. De verloskundige kwam om 19:45 en toucheerde me, ik had 2 cm ontsluiting. Dat kan nog wel even duren, zei ze.
Ze toucheerde mij een 2e keer en brak toen mijn vliezen. Een hele plens helder vruchtwater liep uit me weg, gauw naar de wc en een groot kraamverband gepakt. Ze ging weg en zou rond 23:00 weer komen. Maar mijn weeën werden ineens zo heftig en zo pijnlijk dat ik niet meer wist waar ik het zoeken moest. Ik heb allerlei posities geprobeerd, maar het deed allemaal even veel pijn. Ze kwamen nu ook zo snel achter elkaar dat ik amper tijd had om te ontspannen tussendoor. Dit waren de ontsluitingsweeën.
Chris voelde zich erg machteloos om mij zo'n pijn te zien hebben.

Om 21:30 schreeuwde ik tegen Chris dat ik persdrang had en liet hem Marian bellen. Chris moest het kraamcentrum bellen voor een kraamverzorgster, want ik zou thuis blijven bevallen. De verloskundige kwam om 22:15 en de kraamhulp om 22:30 uur.
Ik zat inmiddels al helemaal in mijn blootje, want ik hield het niet meer van de hitte, we moesten de babykamer namelijk verhitten tot 25 graden en dat betekende dat het hele huis zo warm was (moederhaard in woonkamer verwarmt de centrale verwarming). De kraamhulp mocht ik direct al niet, maar dat was van later zorg. Eerst maar eens die persweeën doorworstelen. Marian toucheerde me en ik had al 9 cm ontsluiting, dus ik mocht gelijk meepersen met al mijn kracht.

Ik zou op de baarkruk bevallen en ging erop zitten. Na 1 perswee was ik dat harde rotding al zat, want het zat niet comfortabel en wilde op bed liggen, maar van de verloskundige moest ik het nog maar even proberen. Na 3 persweeën wilde ik nog steeds niet bevallen daarop en wilde op bed liggen. Dat mocht. Met opgetrokken benen bleef ik zo hard persen, met al mijn kracht, maar na ruim 1 uur was de baby nog niet verder en zei Marian dat ik me klaar moest maken voor het ziekenhuis voor een vacuümpompverlossing.
Ik was blij met die beslissing, want hoe een hekel ik ook aan het ziekenhuis heb, ik voelde dat dit de beste oplossing was, want ik had pijn en ik wilde haar eruit hebben. Ik kon ook gewoon niet meer, helemaal uitgeput van het harde persen.

Snel aankleden, van 4 hoog naar beneden, onderweg 2 persweeën opgevangen en bij de verloskundige in de auto gestapt. Chris kwam in onze eigen auto erachter aan. Gelukkig reed ze erg snel naar het ziekenhuis. Het was inmiddels 23:30 uur toen we daar aankwamen en de verpleegster stond mij beneden al op te wachten met een rolstoel. Oh, die vervelende persweeën ook, je moet meepersen dan, je kan gewoon niet anders.
Chris was er ook gearriveerd inmiddels en samen hebben we mij uitgekleed, nachthemd aangetrokken en op het bevallingsbed gehesen en toen was het wachten op de gynaecoloog. Chris bleef me fantastisch steunen door alle weeën heen en perste zelfs mee. Ja, ik had een goede bevallingspartner aan hem. De verpleegster had alvast gezorgd dat ons kind aan het ctg-apparaat lag om zo haar hartslag te meten. Het werd steeds zwaarder voor mij en ik had de hoop al opgegeven dat ze op 28 februari geboren zou worden. Maar ja, eigenlijk maakte het me helemaal niks meer uit, als ze maar gezond zou zijn.

De gynaecoloog kwam pas om even voor twaalven. Hij voelde even hoe ze lag en kon dat in eerste instantie niet goed voelen, maar later wel. Hij zette eerst de vacuümpomp op haar hoofdje en verdoofde mij toen en knipte mij daarna behoorlijk in. Gelukkig voelde ik niks door de verdoving. Ik moest met alle macht persen toen was het hoofdje er al. Wat is dat een mooi gezicht, zeg. Dan weet je dat al die moeite en pijn het zeker waard is, omdat je er zoiets moois voor terug krijgt. Na het hoofdje moest ik even wachten en toen weer met alle macht persen en daar was ze al. Binnen 1 perswee was onze dochter Phoenix geboren.
De gynaecoloog keek op zijn klok en zei dat ze om 00:01 precies geboren was. Hij zei dat hij de tijd ook wel wilde veranderen zodat ze toch op 28 februari geboren zou zijn, maar daar wilden wij niks van weten, ze is geboren om 00:01 uur en daarmee uit. Toch een schrikkelkindje en net aan zelfs, misschien wel de allereerste van het nieuwe millennium.

Toch voor de zekerheid even kijken of het wel een meisje was. Ja hoor, en een hele mooie ook. Ze mocht een tijdje op mij blijven liggen, ze plaste meteen over mij heen. Na ongeveer 5 minuten kwam de placenta ook eruit na weer een spuit (dit om de nageboorte sneller te laten komen en de baarmoeder beter samen te laten trekken). Ik zei tegen Chris dat hij dat moest fotograferen, omdat alles zo langs me heen ging. Ik was zo intens gelukkig dat na al die moeite eindelijk ons gezin compleet was.
De gynaecoloog moest mij hechten en het leek wel een eeuwigheid te duren, maar dat ging langs me heen, want wij genoten van onze tijd als nieuw gezinnetje met onze eerste kind. Wat was ze mooi, helemaal onder de huidsmeer, maar zo prachtig mooi. Na het hechten ging de gyn. ervandoor en Phoenix was inmiddels weggehaald voor de Apgarscore (na 1 min. 9, na 5 min. 10) en werd daarna helaas in bad gedaan. Alle belangrijke huidsmeer weg, maar ja, niks meer aan te doen. Chris bleef foto's maken en kwam toen ook van ons kleine meisje genieten.
De verpleegster legde Phoenix bij mij aan voor de borstvoeding en dat ging meteen goed, ze dronk meteen heel gulzig en liet ons toen alleen en kwam later terug met thee en beschuit met muisjes. Ze had ook een naamarmbandje gemaakt. Dat doen ze niet meer om, omdat het te makkelijk stuk kan gaan, maar omdat de mensen ernaar bleven vragen, maken ze het toch. Leuk om in te plakken. Alsof ik nog niet genoeg had ingeplakt, ik had 3 dagboeken en 3 plakboeken en voor na de geboorte weer andere dag, -en plakboeken.

Om half 2 ging Chris naar huis, bekaf van zijn rol in mijn bevalling en het meepersen en Phoenix en ik moesten een nachtje blijven. Ik kon me even douchen met hulp van de verpleegster en dat was wel even lekker, ik voelde me toen wel vies. Allemaal bloedverlies, onder de douche ook hele hompen bloedstolsels die ik verloor. Daarna werd ik even duizelig en kon ik even tussendoor zitten. Ik zat helemaal onder de rode vlekjes van het harde persen. Vooral in mijn gezicht en bij mijn oksels was het erg.
Na het opfrissen werd ik naar de kamer gereden op het bed al. Phoenix was al weggebracht naar de babykamer. Het was de eerste keer dat ik een ziekenhuis moest blijven en kon niet slapen van de opwinding. Gelukkig kon mijn buurvrouw op de zaal ook niet slapen en kon ik mijn verhaal kwijt en zij ook. Tot de ochtend gekletst en ook nog eten gevraagd 's nachts, want ik had toch een honger (hele dag niks gegeten door alle opwinding).

Om 6:00 uur werden de baby's gebracht voor de voeding, maar Phoenix had niet zo'n trek, ze wilde alleen maar dicht tegen me aan liggen. Ik kon mijn ogen niet van haar af houden en mijn buurvrouw Lenie ook niet van haar dochter Merel, zij was 28 februari al geboren.
Gelukkig kwam Chris op tijd om ons meisje aan te geven bij de Burgerlijke Stand in het ziekenhuis (had hij een afspraak voor gemaakt). Hij kreeg daar een T-shirt voor haar mee. Daarna mochten we ons klaarmaken om naar huis te gaan, maar toen we klaar waren, werd Phoenix getemperatuurd en haar temp. was 36.3, te laag om naar huis te gaan. Dat kwam ook omdat ik een bed aan het raam had en zij lag bij het raam en onder de airco. De verpleegster had haar goed ingepakt met kruiken en we moesten ons vertrek een uurtje uitstellen. Naar ons huis gebeld, waar mijn ouders en hond Bonny, Chris' moeder en de kraamhulp inmiddels al waren, dat we wat later zouden komen.
Ik werd toen gebeld op de kamer door de gyn., hij vond het zo bijzonder dat ze om 00:01uur geboren was, dat hij de lokale krant had verwittigd over dit heugelijke feit. Hij vroeg of ik het leuk vond om in de krant te komen en zou dan de fotograaf laten bellen om een afspraak te maken. Tuurlijk vonden dat leuk. De fotograaf zou die dag erna bij ons thuis komen. Na het uurtje wachten was haar temp. zelfs nog lager, 35.9 geloof ik. Weer met kruiken en weer langer wachten.

Mijn vader kwam in het ziekenhuis bij ons langs, want het was dinsdag en hij moest gewoon werken, dus hij heeft haar als eerste bewonderd, hij was meteen al gek op haar.
Om 11:00 uur mochten we gelukkig weg en was haar temp. 36.7, na een klein flesje Nutrilon die de zuster had gegeven. Thuis wachtten de trotse oma's onze komst al met spanning af. Gelukkig hadden we een andere kraamhulp als die bij de bevalling bij ons thuis was, dit was echt een schat. Helaas bleef ze maar 2 dagen, want dan zat haar dienst erop. Maar de kraamhulp daarna was ook een schat. De oma' s waren meteen al stapelgek op haar, net als wij.

Al met al is het snel gegaan, de bevalling, om 13:31 uur begon het en om 00:01 uur was ze er en ik heb maar 2,5 uur echt pijn gehad. Daarna ging alles van een leien dakje tot nog toe. Phoenix is een heel makkelijk kind en zo mooi, met recht onze trots. Haar naam betekent trouwens onsterfelijkheid/ wederopstanding naar de mythologische vogel, de phoenix. Een aparte naam voor een heel speciaal meisje. Ook ben ik gek van Amerika en ben in Phoenix geweest, mooie stad en ik vind de naam gewoon mooi en apart (dat was een vereiste van ons, een aparte naam). En zo is mijn lange verhaal nu ten einde.

Iwanna



[Reageer]
Heb jij een grappig, leuk of ontroerend verhaal over je zwangerschap, bevalling of baby??
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.