De opmerkelijke bevalling van Liane.
Hallo, ik ben Liane en sinds 3 maanden moeder van mijn dochter Isa. Graag wil ik een klein stukje van mijn bevalling vertellen in de hoop dat ik iemand vind die dit ook heeft meegemaakt.
In mijn achtste maand is er zwangerschapssuiker geconstateerd. Ik ben zeer veel aangekomen en houd ook vocht vast. De huisarts stuurt me door naar het ziekenhuis.
Nadat er een aantal echo's zijn gemaakt, zegt de gynaecoloog dat ik een fors kind draag, dat is ook een symptoom van zwangerschapssuiker. Alles gaat voor de rest goed, dus ik kan weer naar huis. In de 38ste week begin ik het zat te worden en mag ik in het ziekenhuis blijven waar ik 2 dagen later ingeleid zou worden. Woensdag is het zover, er wordt een gel ingebracht, alles gaat erg langzaam, maar na 24 uur lig ik dan toch in de verloskamer. Er wordt besloten om de vacuümpomp te gebruiken, na veel trekken wordt dan eindelijk het hoofdje geboren.
Maar dan begint de paniek... Er wordt een andere gynaecoloog geroepen, die de situatie bekijkt en die het hoofdje snel terugduwt!! Het wordt met spoed een keizersnede, want de schoudertjes bleven hangen achter mijn bekken. In sneltreinvaart naar de operatiekamer, waar na 4 minuten onze (kerngezonde) dochter geboren is. Dit komt hooguit 1 keer in de hele carrière van een gynaecoloog voor. Het heet de "Zavanelli"-manoeuvre. Heeft iemand dit wel eens meegemaakt, dan hoor ik dat graag.
Groeten van Liane. (25 jaar)
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Petra op 25/10/2002 @ 15:05 
Hallo,
Met 41 weken ben ik bevallen van een zoon hij woog 3700 gr en was 53 cm. Op zich had ik een snelle bevalling, maar wel wat probleempjes.
Mijn zoontje had zijn navelstreng 2 maal om zijn nek waardoor zijn hartslag erg daalde tijdens het persen. Toen zijn hoofdje er was (al na 7 minuten!) werd de navelstreng van zijn nek geknipt maar hij zat toen met zijn schouders vast. Er is flink aan hem getrokken en kwam gelukkig wel snel eruit. Hij heeft toen wel zijn sleutelbeentje gebroken, en kwam erg slecht eruit. Gelukkig trok hij al snel bij en gaat alles nu prima. Ik had als gevolg van dit geweld een totaalruptuur, maar ook dat is gelukkig erg goed genezen.
Mocht er ooit een tweede komen dan zullen ze wel beter in de gaten gaan houden of het kind niet te groot zal worden. En ondanks alles zou ik het zeker nog een keer aandurven.
Hij woog 3770 gram en was 53 cm
Door: Anoniem op 02/11/2003 @ 20:49
Hallo allemaal
Ik ben in september bevallen van een flinke zoon
(4440 gr)
Na de bevalling heb ik 3 weken niet kunnen lopen
i.v.m. bekkeninstabilieteit
Zijn schouders wilde er ook niet zo gemakkelijk uit
Na een flinke knip en met grof geweld is het toch gelukt.
Mijn dochter nu bijna 2 jaar had het zelfde probleem,
bij haar was het sleutelbeen gebroken.
Dit was na een aantal dagen wel al genezen.
Ze heeft er nu ook geen last van.
Door: Anoniem op 07/10/2004 @ 15:49
Het spijt me het te moeten zeggen, maar het kan eerlijk gezegd ook een kunstfout zijn.
Als een baby niet spontaan geboren wordt kan inderdaad een vacuumpomp gebruikt worden. De baby moet dan met zijn hoofd al laag genoeg zijn en in een paar keer trekken geboren worden. Als het hoofd van de baby niet verder komt en nog te hoog staat is er een te groot risico op het ontstaan van een ernstige schouderdystocie als een vacuum aangelegd wordt.
Als het niet goed opschiet met vacuum moet na een paar maal trekken worden besloten tot een keizersnee.
Ik ben zelf arts en heb twee kinderen thuis gekregen, beide 9 pond en beide met een schouderdystocie. (met op de buik drukken en alles.)
Het kan goed zijn dat met een betere instelling van je suikers en als je zelf niet zoveel bent aangekomen in de volgende zwangerschap, dat het kindje de volgende keer niet zo groot is.
Door: Marjorie op 03/06/2005 @ 23:22
Mijn dochtertje is middels de vacuum ter wereld gekomen!! Ze woog 4620 gram!! Had een erpse parese maar is gelukkig na 1,5 jaar en intensieve fysiotherapie genezen verklaard. Had geen zwangerschapssuiker en was maar 6 kilo aangekomen. Had er dus geen invloed op hoe groot mijn kind werd. Ben inmiddels 35 weken zwanger van ons 2e kindje en ben vanaf het begin onder controle van de gynaecoloog. Met 33 weken werd al gezegd dat dit ook wel weer een groot kind zal worden en dat het bij mij wel in de genen zal zitten. Heb momenteel weer last van mijn schaamstreek. Deze klachten zijn ontstaan tijdens de bevalling van mijn dochtertje die is toe vast blijven zitten achter mijn schaamstreek!!
Door: Dani?lle op 27/07/2005 @ 12:51
HoiHoi,
Ook mijn dochtertje Nova (nu bijna 3,5 jaar)heeft bij de bevalling d'r sleutelbeentje gebroken. Na 2 uur persen bleef ze met d'r schouders steken en is ze na een flinke knip met veel duw-en trekwerk geboren.
Een week of 3 na haar geboorte constateerden ze op het consultatiebureau pas dat ze haar sleutelbeentje had gebroken, dit omdat ze een voorkeurshouding ontwikkelde en nogal "krengerig" huilde als ze borstvoeding kreeg aan d'r pijnlijke kant! Zielig!
Alles is gelukkig helemaal goedgekomen met ons meissie en ik ben inmiddels bijna 39 weken zwanger van onze 2e dochter.
Door de moeizame vorige bevalling ben ik nu vanaf 36 weken onder controle bij de gynaecoloog en hij stelde vorige week een keizersnede voor omdat dit meissie nog groter is dan Nova (3555 gram)die ook nog eens 10 dagen te vroeg geboren was......
Ik zie eigenlijk wel op tegen een keizersnede omdat het toch een flinke operatie is maar van de andere kant is het misschien wel de veiligste weg om ons meissie geboren te laten worden.
We wachten maar gewoon af en laten de natuur in de 1e instantie z'n werk maar doen!
Door: sabine op 26/03/2006 @ 19:34
hallo,
Zo'n ruim 2,5 jaar geleden ben ik bevallen van ons zoontje, helaas heeft hij het niet gered omdat ie vast kwam te zitten met zijn schoudertje achter mijn schaambeen. Ik ben diabeet en ging met 36 weken aan de gang. Hij woog 3690 gram en was 52 cm. Nu hebben we een dochtertje dat dmv een keizersnede is geboren. Je kunt je voorstellen hoe zenuwachtig wij waren totdat zij er was.
Zij woog bij de geboorte 48oo gram en was 51 cm.
De keizersnede viel ontzettend mee, vooral omdat je weet dat dat voor ons de enige manier was om te bevallen.
Groetjes
Door: Petra op 30/07/2006 @ 21:39
Als ik dit zo allemaal lees, dan denk ik, oeps, de bevalling van onze jongste was eigenlijk medisch gezien heftiger dan ik het ervaren heb. Zal waarschijnlijk wel komen omdat ze, ondanks de schouderdystocie, na 3 minuten persen geboren is, flink blauw en misselijk maar verder was er niets aan de hand,Heb wel 2 keer fysio gehad voor haar omdat ze voorkeurshouding naar rechts had, maar toen ik bij de fysio kwam, begon de linkerkant zich ook goed te ontwikkelen (gelukkig) nu is ze een vrolijke baby van een half jaar die zich op de buik en weer terug draait en alle kanten van bed en box bekijkt..
Door: Ank (profiel) op 04/08/2006 @ 10:49
Nu ik dit allemaal lees, ben ik blij (sorry zelle) dat ik niet alleen sta. Bij mij had niemand iets gezegd van een zware baby, ik was amper 10 kg aangkomen en had een klein buikje. Wist ik veel dat er een baby van +4kg in zat. Mijn bevalling is ook ingeleid omdat mijn water gebroken was en ik niet wist hoe lang al. (doordat mijn baby zo zwaar was kon het vruchtwater er niet uitlopen maar drupte eruit.) werd ik ingeleid, na twee baxters op weeen op te wekken zat nog steeds alleen haar hoofdje buiten dat steeds terugfloepte. Na drie uur persen, twee vroedvrouwen op mijn buik, een knip van voor tot vanachter, en een vacuumpomp (8 x getrokken aan dat hoofdje!) zonder epidurale, want mijn dochter ging dadelijk geboren worden??? Bleek ze nog vast te zitten met haar schouders. Ze hebben haar eruit getrokken, met gevolg dat zij blauw en onderkoelt was en later fasciatherapie nodig had. En ik oververmoeid, draaide weg werd geel, met mijn bekken uit elkaar. Ik ben om 13u bevallen en heb pas mijn baby gezien om 19u, we moesten alletwee eerst bekomen. Na drie jaar nu, begint mijn bekken te beteren en onze dochter heeft zo haar angsten die therapeuten wijten aan een te zware bevalling. Al bij al mag ik dus ook niet klagen, want zoals iemand al hierboven vertelde je hebt toch een gezond kind h?. Maar de zin om nog een tweede is weg de angst om nog eens te bevallen is te groot ende revalidatie duurt me toch wel te lang. Hoe kan je dat nog klaarspelen als er twee bengels rondlopen? en je bekken hangt uit elkaar? Spijtig maar nummer twee zal er niet meer zijn.
Groetjes en tot mails.
Ank
Door: Wendy op 07/08/2007 @ 21:51
Nou heftig al die verhalen!!!!! Ik ben bijna vier jaar geleden bevallen van mijn tweede kindje. hij zat ook klem met zijn schoudertjes( 4400 gram en 54 cm) ik 58 kilo en 1,59! Gelukkig had mijn verloskundige dit snel in de gaten en omdat ze in het buitenland als verloskundige werkzaam was geweest had zij gezien dat daar veel vrouwen op handen en knieen bevallen. Ze vertelde dat ik me om moest draaien op handen en knieen en op deze manier kon ze met een hand naar binnen en mijn zoontje draaien. Je hebt op deze manier blijkbaaar meer ruimte voor het kindje. Toen met alle kracht persen en hij was eruit. Hij een beetje blauw wat al snel bijkleurde en ik was zelfs niet ingeknipt of ingescheurd!!! Gelukkig is bij ons alles goed verlopen en daar zijn wij onze verloskundige heel erg dankbaar voor. Mijn man en ik zijn zelfs bezig voor ons derde kindje!!! Al ben ik wel een beetje bang voor de bevalling.
Door: Marielle op 05/06/2008 @ 15:38
Mijn verhaal past, denk ik, ook wel in het rijtje:
Mijn 1e kind ('n zoon) werd met 36 weken, 4220 gram geboren. De bevalling heeft lang geduurd; hij had een opgeslagen armpje.
Ik ben tijdens mijn tweede zwangerschap gecontroleerd op suiker (aanleg, maar geen suiker)en heb een groeiecho gehad. Mijn 2e kind zou 7 á 8 pond worden.
Tot de 10 cm ontsluiting verliep alles erg vlot.
Daarna zakte de hartslag onder de 100 en ook medicijnen hielpen niet. Het was nacht en het zou te lang duren voordat de o.k. gereed was. Ze koos voor de vacuüm (kiwi). Het hoofdje kwam vrij snel, maar daarna gebeurde er niets meer. De schoudertjes zaten muurvast. De gyn. gebruikte, na alle technieken geprobeerd te hebben, voor de All Force ingreep (op ellebogen en knieën). Ze is geboren met gebroken sleutelbeentjes en een apgarscore van 1. Na 10 minuten was deze 7. Ze woog 4500 gram (9 pond).
Ze is na dit avontuur snel en goed opgeknapt en wij hebben er een gezonde dochter bij.
Door: saskia op 15/08/2008 @ 12:57
onze zoon lucas (2 dagen voor datum)bleef ook steken met zijn schouder achter mijn schaambeen. hij is ons tweede kindje (de eerste was 3 weken te vroeg, 2890 gr)we wisten dat lucas forser zou zijn maar gelukkig wist ik niet dat hij 8 1/2 pond zou worden, dan was ik de bevalling al banger ingegaan.
we zouden in het ziekenhuis gaan bevallen maar de onsluiting ging veel te snel. binnen no time had ik 10 cm. helaas wilde lucas niet genoeg mijn bekken indalen en dus voelde ik geen persdrang. na een poosje zakte hij gelukkig toch en kon ik gaan persen (anders hadden we een keizersnee in t ziekenhuis gemoeten). na 30 min persen was zijn hoofd geboren maar zijn schouder zat vast. de vk had dit gelukkig heel snel door en trok mij naar de rand van het bed. zo kon ze lucas met trekken en draaien er toch zo snel mogelijk uitkrijgen. hij was blauw en deed niks.... na 2 pufjes met de zuurstofpomp begon hij te huilen en stopte de eerste minuten niet meer. mijn eerste reactie was dan ook: " hij doet het" . het angstigste moment van mijn leven. lucas heeft niks gebroken en ik heb geen enkele hechting.
wel gaan we met lucas naar de osteopaat. deze heeft ontdekt dat zijn eerste nekwervels erg vast zitten (vanwege de bevalling?) en hierdoor is hij erg onrustig. hij heeft krampjes, een voorkeurshouding....dit kan hierdoor komen maar het kan ook andere oorzaken hebben. onze dochter heeft hier ook allemaal last van gehad de eerste 3 maanden en die is heel relaxed geboren dus.....
wel zijn wij de verloskundige enorm dankbaar en steeds meer omdat we steeds meer beseffen hoe anders het had kunnen lopen...
Door: monica op 09/07/2009 @ 12:34
Hoi liane
Bij ons ging het ook niet goed. De baby groeide opeens in de buik heel hard en ik werd op alles gecontroleerd: ze dachten suiker. Ik ben maar klein maar mijn buik was groter hoor! Bleek geen suiker te zijn.
Niemand heeft gezegd dat het kwaad kon....
2 weken voor de uitgerekende datum begonnen mijn weeen....
alleen wilde dit niet goed door zetten dus gelukkig (achteraf) mocht ik naar het ziekenhuis...
Daar bleek na lang puffen..(24 uur).en eindelijk persen dat het kindje geholpen moesten worden, een knip, trekken, en wat bleek : hoofdje geboren alleen de rest niet! dikke paniek, alle standjes uitgeprobeerd maar helaas...toen hebben ze besloten om zeer veel kracht uit te oefenen op mijn buik...en dat zonder dat ik weeen had ...ze zeiden elke keer : ja nu is het voorbij maar helaas...de gynocoloog zat letterlijk op mijn buik..6x in totaal
Een keizersnee was een optie: alles stond klaar maar het hoofdje kon niet meer terug...
Uiteindelijk geboren met een arm die blauw was en niet wilde bewegen...
gelukkig na veel controles bleek hij niet gebroken te zijn en gin ghiij langzaam zijn arm bewegen...heeft wel nog veel pijn gehad daarna
en ik...nog steeds last van mijn bekken...(4 maanden nu..)groetjes monica
ps hij woog 4250 gram...
[Deze reaktie werd gewijzigd]
Door: kissie (profiel) op 09/07/2009 @ 14:11
hoi hoi
jeetje nu ik dit lees ben ik blij dat beide bevallingen gelukkig goed zijn verlopen binnen 5 min waren ze der
1 ding dames die dit lezen en in 1 keer een angst krijgen omdat ze een groot kindje verwachten hoef natuurlijk niet op een drama te eindigen he
mijn 2 de dochter was 4130 gram en 54 cm en ze was binnen 5 min persen ter wereld gekomen zonder enige problemen
maar ik kan me voorstellen dat er angst is daar voor mocht ik voor een derde gaan zal dit ook erg mee spelen
maar laten we niet vergeten dat het gelukkig meestal goed gaat en dat valt minder hard op dan wanneer het fout gaat
alle dames heel veel succes en de zwangeren onder ons heel veel succes met de bv
groetjes kissie
Door: bientje op 06/10/2009 @ 21:46
Hoihoi,
Het is fijn, maar ook moeilijk voor mij om al jullie verhalen te lezen.
Ik ben superblij dat al jullie kinderen het gelukkig hebben overleefd,mijn zoontje helaas dus niet...
Ik heb suikerziekte en ben 6 jaar geleden spontaan aan de gang gegaan bij 36 weken...toen het hoofdje geboren was waren we superblij..eindelijk..maar niet heus!
Ieder dag leef ik met gemis en verdriet, maar nogmaals ik ben blij dat het bij jullie allemaal goed is gegaan!
Na ons zoontje heb ik nog 2 kinderen mogen krijgen, 2 meiden, allebei gehaald met een keizersnede.
Weetje dames....een keizersnede is idd ook heftig, maar als je al weet dat je weer kans maakt op schouderdystocie....aub..laat je kind halen dmv een keizersnede!
Hopelijk ben ik niet te lomp overgekomen, want dat is mijn bedoeling niet geweest...
kussss
Door: bientje op 06/10/2009 @ 21:48
Hoihoi,
Het is fijn, maar ook moeilijk voor mij om al jullie verhalen te lezen.
Ik ben superblij dat al jullie kinderen het gelukkig hebben overleefd,mijn zoontje helaas dus niet...
Ik heb suikerziekte en ben 6 jaar geleden spontaan aan de gang gegaan bij 36 weken...toen het hoofdje geboren was waren we superblij..eindelijk..maar hij kwam vast te zitten en na heel veel getrek, geknipt en weet ik het..kregen ze hem eindelijk los..alleen leefde hij niet meer....
Ieder dag leef ik met gemis en verdriet, maar nogmaals ik ben blij dat het bij jullie allemaal goed is gegaan!
Na ons zoontje heb ik nog 2 kinderen mogen krijgen, 2 meiden, allebei gehaald met een keizersnede.
Weetje dames....een keizersnede is idd ook heftig, maar als je al weet dat je weer kans maakt op schouderdystocie....aub..laat je kind halen dmv een keizersnede!
Hopelijk ben ik niet te lomp overgekomen, want dat is mijn bedoeling niet geweest...
kussss
Door: s op 29/10/2009 @ 20:50
4250 met hand naast het hoofd paste bij mij prima, ik wil alleen maar zeggen dat groot geboortegewicht niet per defenitie problemen betekend! Mensen krijgen zo al angst genoeg imo ...
Door: Karin op 22/06/2010 @ 22:43
Ik ben in maart, 3 weken te vroeg, bevallen van mijn dochter. Ze woog 4575 gram en was dus ook een flinke dame! Ook zij bleek met haar schoudertjes steken maar ik heb er zelf niet veel van meegekregen op de een of andere manier. Ik weet nog dat ik aan het persen was en riep:"Dat gaat niet passen! Dat gaan niet passen!" want het leek of ik een bowlingbal uit moest persen! Maar toch doorgezet en persen als een idioot. Voordat ik er erg in had hing ik in ene bijna op de kop en werden mijn benen in spagaat gegooid. Achteraf bleek ik dus ingeknipt te zijn, mijn dochter is al teruggeduwd met haar hoofd en toen dus die spagaat waarna ze haar eruit hebben weten te krijgen. Mijn dochter heeft er verder geen last van gehad maar ik, door bekkeninstabiliteit, wel. Nu heb ik nog steeds last van mijn bekken maar mijn dochter doet het geweldig! Ik heb 13 uur over de bevalling gedaan terwijl ik, 11 jaar geleden, van mijn zoon maar 2.5 uur bezig ben geweest. Allebei de keren ingeleid trouwens.
Door: helen diender op 10/09/2010 @ 15:15
Hoi, ik wil even reageren op je verhaal.
Ik ben 16 junie 2010 bevallen van een zoon, 4230 gram.
Ik ben ook ingeleid omdat mijn bloeddruk te hoog was en mijn vruchtwater te weinig was en de plasenta op was.
Op ma opgenomen, di gepraimt en woe ingeleid.
Nou het inleiden ging allemaal zo snel,ik kreeg de weeen vrij direct en heel hevig,geen tijd om adem te halen.
Begon om 8.15 en om 10 uur besloten ze dat ik een pomp aangesloten kreeg zodat ik op een knopje kon drukken en zo een pijn stiller kreeg.
Maar het duurde wel driekwartier voor dat ze me het infus er in hadden zitten.
Toen ze dit besloten hadden ze eerst overleg gehad om een grafiek te maken of het wel binnen de tijden bleef of dat ze over zouden gaan met een keizersnede.Dat deden ze niet want het was mijn derde kind en mijn eerste was toen 3805 gram dus dit moest lukken.
Om 13 uur mocht ik persen al een knip gezet en na 15 min kwam het hoofdje met veel moeite,toen was het paniek.
Kwam een andere verloskundige bij die proberen, lukte ook niet,er zaten er twee op me buik net boven me schaambeen te drukken, ook niet.
Benen recht omhoog,ook niet.
Toen kwam de gynecoloog binnen snellen, ik werd omgedraaid en op handen en knieen is hij eruit getrokken,ook nog zonder handschoenen.
op dat moment is hijde kamer uigehaald waarna ik schreeuwde leeft hij wel,op dat moment niet.Hij is gereanimeerd en kwam weer bij.
Hij zat met een arm achter mijn schaambeen en de andere had hij op zijn ruggedraaid die zat dus oof vast.
links was dus gebroken en rechts is ook geforseerd en nu is het fisio met hem.
ik loop nu nog met lagerugklachten en veel pijn in het hele midden gebied.
Ik ben 32 maar voor mij nooit geen kids meer,ik ben genezen.
En nog geen sorrie gehad.Als ik hetr over heb ben ik nog steeds boos.
Mijn eerste bevalling was ook moeilijk ook een knip,vacuum en ook nog een inwendige scheuring die op de ok moest worden gehecht.
Dat heb ik ze vertelt omdat er toen na tien jaar je papieren werden vernietigd. En ik was achtien toen ik mijn eerste kreeg.
Maar heb nu drie prachtige kinderen waar ik trots op ben.
Door: Brenda Kort op 20/09/2010 @ 16:13
Hallo allemaal,
Ook ik heb zo'n zware bevalling achter de rug. Mijn dochter was ook met haar hoofdje geboren maar zat toen ook muurvast.
Ze hebben bij mij ook vanalles geprobeerd. Toen ik op mijn handen en voeten zat hebben ze haar en uiteindelijk met drie man eruit getrokken. Ik werd vastgehouden door drie man en ze hebben haar er gewoon als een beest uit getrokken. Ze moesten wel. Zowel het leven van mijn dochter als dat van mij stonden op het spel hoorden we later.
Heb het er heel moeilijk mee gehad. Niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk. We hadden altijd de wens meerdere kindjes te willen. Maar nu weet ik het niet meer. Ik weet dat de volgende met een keizersnede gehaald gaat worden, maar zodra we serieus over gezinsuitbreiding praten krijg ik nachtmerries. En op dit moment doet onze dochter het geweldig, ik blijf bang dat wanneer ze groeit er toch mankementen aan het licht komen
Door: Bloem op 15/10/2010 @ 09:15
Hallo lieve moeders!
Ja, mijn dochter is ook met een schouderdystocie ter wereld gekomen.Heel herkenbaar al die verhalen. Ik ben bevallen met een doula, bevallingscoach. Dit omdat mn partner destijds in het buitenland zat. Hoewel het medisch gezien een zware bevalling was, heb ik het juist als heel positief ervaren! Dankzij de doula kijk ik terug op een positieve, ontspannen bevalling die goed vorderde (voor mijn gevoel dan). Heb op zich weinig van de paniek aan het eind gemerkt. Hoorde pas achteraf van de doula dat de co-assistent er zo mee zat dat Elisa (mn dochtertje) werd geboren met een gebroken linkerbovenarm! Ik had nauwelijks persweeen en heb veel op eiegn kracht moeten doen. Het hoofdje kwam er langzaam uit, ik ben toen verdoofd en ingeknipt. Vervolgens bleek ze muurvast te zitten met haar schouders vastgehaakt achter mn schaambeen (hoorde ik pas achteraf). Ik had ondertussen niks in de gaten. Behalve dat er 3 mensen ineens aan mn buik zaten te duwen etc. Maar omdat het mijn eerste bevalling was, dacht ik gewoon: oke, dat hoort er gewoon bij. Dit terwijl dit voor de medicia spannende seconden waren! Uiteindelijk onstond er ruimte, en kwamen haar schouders eruit. Vervolgens moest ik nog een keer meepersen, want toen zat ze met haar heupen vast. Al met al was het hoofdje er om 00:05 uit en 00:06 de rest van het lijfje! Wel hoorde de co-assistent knak! Dat was dus haar linkerarmpje wat gebroeken was! Heel zielig, maar alles is snel en goed hersteld. Voor mijn gevoel waren de 1,5 uur persweeen peanuts vergeleken met de onsluitingsweeen van 12,5 uur! Bovendien ben ik ingeknipt, dus verdoofd, dus ik voelde geen pijn.
Elisa heeft weinig gehuild die nacht. Ik was heel euforisch, terwijl iedereen in het ziekenhuis zei: o, wat heb jij een zware bevalling gehad! Ik had zoiets van: waar hebben ze het over? Ik voel me uitstekend. Maar een dag later kwam de terugslag. Emotioneel, en toch wel heel zielig dat mn kind met een gebroken arm de wereld in komt. Wist niet eens dat dit bestond! Gelukkig is alles goed gekomen. Ik heb een prachtig, vrolijk, beweegelijk kind. Ze heeft wel een voorkeurshouding voor rechts ontwikkeld, waardoor ze een afgeplat hoofdje kreeg en een redressiehelmpje heeft moeten dragen (6 maanden).Ook heeft ze kinderfysio gehad. Nu heeft ze een mooi, rond bolletje. Inmiddels ben ik een jaar later weer zwanger! Dit wordt een geplande keizersnee. Wel spannend!Hopen dat alles goed komt.
Groetjes Bloem
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.