[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
overmand door emoties| 03/03/2010 @ 17:33 calimero    | Ik ben bijna 2 weken geleden bevallen van een prachtige zoon met alles erop en eraan. Nu had ik zoals bijna elke mama de babyblues na enkele dagen, maar het lijkt wel of dit niet meer stopt! Ik krijg te pas en te onpas huilbuien en vaak kan ik niet eens zeggen waarom ik huil... Als iemand mij aankijkt of vraagt hoe het met me gaat, kan ik gewoonweg beginnen huilen. Zelfs als ik dat mooie wondertje bekijk schieten de tranen in mijn ogen... Is het normaal dat ik nu nog zo emotioneel ben? Hoe lang zou dit 'mogen' duren, want ik wil me helemaal niet laten gaan al is het met momenten echt sterker dan mezelf...    |
| 03/03/2010 @ 18:01 juflissy  | Heb je het gevoel dat het al iets beter gaat dan in het begin of eerder hetzelfde of slechter??? Dan zou ik eerlijk gezegd eens even langs de huisarts gaan en dit vertellen, die zal je wel verder helpen. Ik denk persoonlijk dat dit toch wel erg lang is hoor, ik had het telkens maar enkele dagen en ik kan me voorstellen dat het alles behalve aangenaam is dat dit zo blijft duren. Hoe was dit bij je ander kindje?    |
| 03/03/2010 @ 18:09 meurrenske  | hey meid ik heb dit 3 weken aan een stuk gehad  is helemaal niks om je over te schamen, is ook je hormonen die helemaal overhoop liggen en je moedergevoelens die spreken maar je moet ook zien dat het niet overgaat in een postnatale depressie want tijdens de babyblues ben je hier extra gevoelig voor. als je echt het gevoel hebt dat het je overmand en je uzelf niet meer bent zou ik toch je huisarts raadplegen. geef toe aan je babyblues en huil maar eens lekker want als je u inhoudt en je kropt het op zal het zeker escaleren in postnatale depressie.    |
| 03/03/2010 @ 18:19 calimero | Bij de geboorte van ons Nina had ik dat 1 dagje (denk de 3de dag na de geboorte). Later was ik nog wel wat gevoeliger, maar ik huilde niet, was gewoon soms wat prikkelbaar. Nu begon het op maandagavond (ben de zaterdagnamiddag bevallen) en sindsdien is het dagelijkse kost... Ik hou het zeker verder in de gaten, want ik zou niet graag in een depressie belanden... 't Is nu niet dat ik constant zit te wenen hé, maar ik heb niet veel aanleiding nodig. Nog dames die hier ervaring mee hebben? |
| 03/03/2010 @ 18:26 lies  | Dag calimero, Ik herken je bericht volledig, ik ben een maand geleden voor het eerst mama geworden, ons meisje kwam er via een keizersnede. de eerste drie dagen heb ik niet voor haar kunnen zorgen. In het ziekenhuis hebben we veel teveel bezoek gehad en leefde ik in een rollercoaster, eens thuis kreeg ik veel last van babyblues. Heel onzeker over alles wat ik doe, huilbuien en mijn mamagevoel is niet zoals ik verwacht had. Vandaag naar de huisarts geweest en ze gaat me wat opvolgen, ik moet volgende week terug, want ik neig in een postnatale depressie te vallen. Ik zou zeggen, zoek tijdig hulp als je denkt dat het uit de hand loopt, ik heb een vriendin die met een postnatale depressie voor 6 maand opgenomen is in een moederkindafdeling, de papa en het oudste kindje bleven thuis alleen achter. Het was ontzettend moeilijk voor iedereen daar en zoiets wil ik echt vermijden. Ik hoop dat je je gauw beter voelt! Het is echt rot, iedereen vindt dat je die grote roze wolk zou moeten voelen, maar hier is het echt niet zo en daar alleen al, voel ik me slecht van. Mij helpt het als ik erover praten kan, met mensen die niet oordelen, ik hoop dat je ook zo iemand hebt, zodat je je gauw weer stukken beter voelt en je kan genieten van je kleintje.   |
| 03/03/2010 @ 19:19 juflissy | Ja, Lies, ik ken dat, vooral dat veel bezoek in het ziekenhuis, ik had dit keer op voorhand gezegd dat ik eigenlijk geen bezoek wou in het ziekenhuis (enkel mijn ouders, broer en zus en meter en peter) en voor de rest heb ik een babyborrel, dus ook thuis bijna geen bezoek gehad. Wij hadden wel onze geboortekaartjes niet echt dringend gepost (dinsdag aangekomen terwijl ik woensdag al naar huis ging) Ik moet zeggen dat dit echt heerlijk is, ik kan echt genieten zonder het gevoel te hebben dat alles in orde moet zijn voor bezoek en andere... Dit heeft me ook wel geholpen er sneller bovenop te komen... |
04/03/2010 @ 09:45 | hey, calimero, ik herken veel, je bent zeker niet alleen! we waren op dezelfde dag uitgerekend he!  Ik heb dat ook zo erg gehad, bij alles dacht ik aan de bevalling en geboorte en huilen, huilen, ... Nu heb ik het alleen maar als ik er iets van zie, foto's van de bevalling of van het ziekenhuis. muziek die ik daar hoorde, dat kan ik ook nog niet horen, of bij stille momenten denk ik er ook aan en kan ik het ook niet tegenhouden. Van mijn eerste had ik dat juist hetelfde! heeft toch even geduurd. het enige wat helpt bij mij is een dikke knuffel van mijn ventje of eens babbelen met mijn zus, zij is 5 weken geleden bevallen en heeft dat ook gehad, zij is er ver door nu, maar het helpt wel om erover te praten.   |
| 04/03/2010 @ 17:58 calimero | Vandaag ging het vrij goed. Ben dan maar even om kleren geweest voor ons Nina voor het doopsel van haar kleine broer. Gelukkig mijn goesting wel gevonden. Alleen vervelend dat ik plots oog in oog stond met een zwangere etalagepop... die deed de tranen zo weer in mijn ogen springen, erg hé... Gelukkig heb ik het kunnen bedwingen, maar van zodra ik in de auto terug zat kreeg ik het weer enorm lastig... Zolang ik niet aan de bevalling denk en ons Eliaske niet te lang zit te bewonderen valt het al bij al mee. Ik probeer zo vaak mogelijk mijn gedachten te verzetten en bezig te zijn, maar da's niet altijk makkelijk... Op de duur zorg je voor je baby op automatische piloot in plaats van als liefhebbende mama... |
| 05/03/2010 @ 14:48 Lottie | Hallo, Ik denk dat je zeker niet de enige bent hoor !! Hier ok heel emotioneel geweest de eerste 2 a 3 weken.. Ik denk dat het hier grotendeels met vermoeidheid te maken had. In de kliniek heb ik geen seconde geslapen... Overdag door het vele bezoek, en 's nachts doordat onze jongen gewoon de eerste week elke nacht aan een stuk door geweend heeft. (en nu nog soms). Nu voel ik na een drukke week met veel moeilijke nachten weer dat ik er moeilijker tegenkan... En dan is het moeilijk genieten van mijn ventje ! Ik ben in de eerste week ook naar de huisarts geweest, die heeft mij weer kunnen oppeppen, en een klein slaapmiddeltje gegeven (op basis van kruiden). Ik had die slaap echt nodig, ik viel letterlijk flauw van vermoeidheid. De traantjes kwamen ook te pas en te onpas, ook als er bezoek was of zo, vreselijk vond ik dat! ook bijv bij het zien van een foto van mijn dikke buik of zo, gek he ! Ik voelde me ook enorm onzeker, doordat onze zoon heel veel huilde, problemen had met de voeding - nu nog steeds trouwens ! Ik doe veel beroep op de vroedvrouwen die gratis langskomen (10 keer dacht ik?), die stellen mij altijd weer gerust en ik kan er weer beter tegen dan. Ook ga ik vanavond naar de kinderarts, om zeker uit te sluiten dat er met ons mannetje niets scheelt - of net wel. Ik zou in jouw geval ook op tijd naar de huisarts trekken, en zoveel mogelijk hulp inschakelen ! En inderdaad, elke dag even buiten gaan als het lukt, dat doet ook wonderen!!! Veel strekte nog, en... zoals je ziet zit je dus zeker niet alleen in dat schuitje !  |
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]