Hoi Tinne,

Hopelijk is de situatie inmiddels weer een beetje gekalmeerd. Toch wil ik je graag mijn gedachten meegeven. Dat zijn slechts mijn gedachten erbij, daar hoef je niks mee te doen maar misschien kun je er toch iets mee.

Een aantal dingen die me opvielen in je eerste post
1) Ten eerste: je schoonmoeder lijkt me een manipulatieve vrouw en je vent een slappe * zonder ruggengraat , maar eigenlijk doet dat niet ter zake. In je berichten leg je heel veel buiten jezelf. Mijn schoonmoeder doet dit, mijn man doet dat,... En dat is natuurlijk ook zo, dat doen ze in elk geval in jouw beleving. Maar op het gedrag van anderen heb jij geen enkele invloed. Waar jij wel invloed op hebt, is op wat jij ermee doet! Jij gaat net zo goed mee in het machtsspel als zij! Het maakt niet uit of je schoonmoeder een narcist is, wat je man voor gebreken heeft... het kernpunt hier is: wat kun JIJ doen om je kinderen een stabiele en gelukkige jeugd te geven?

Als ma besluit dat de familie op zondag langs moet komen, als man dat ook wil en als jij vindt dat je zoon een druk genoeg weekend heeft gehad na de voetbal op de zaterdag, dan heb jij evenveel recht om je zoon thuis te houden als je man om hem mee te nemen. Dus het is echt niet zo dat jij thuis moet blijven en je man met de kinderen weggaat. Jij kunt ook stellen dat de kinderen thuis moeten blijven, of dat ze om en om meegaan naar hun oma. Het gaat niet om wat je schoonmoeder wil, het gaat niet om wat je man wil, het gaat niet om wat jij wil: wat willen je zoontjes? Is je kind ook moe en wil hij gewoon eens lekker thuis zijn, iets leuks doen met zijn moeder? Of gaat hij liever mee naar oma? Nou is het heel moeilijk om dat te vragen van een kind, zij pakken ook spanningen op en zij hebben misschien het gevoel dat ze partij moeten kiezen. Daarom moet jij bij je man op je strepen staan en concrete afspraken maken: het gaat om het belang van de kinderen, niet om jullie conflict dus zowel je man als jij moeten geen druk of invloed uitoefenen om de kinderen 'jouw kant' te laten kiezen.

2) Het valt me op dat het in de kwestie over de school bijna een touwtrekspelletje om 'de macht' werd. En jij ging daar in mee!
Ga eens terug naar de kern: waarom is je kind van school veranderd? Omdat hij niet happy was op die franstalige school. Is hij nu wel happy? Ja.
Dan heeft het er dus niks mee te maken wat je schoonmoeder wil, wat je man wil, wat jij wil... het gaat er niet om wie 'de macht' heeft in het gezin, wie het voor het zeggen heeft, wie de beslissingen neemt. Jullie moeten gaan doen wat in het belang van het kind is. Dus als je zoon zich goed voelt op deze Nederlandstalige school dan is dat oke en moet dat ook oke zijn voor je man en schoonfamilie. Als zij beren op de weg zien, mbt te weinig Frans spreken, maak dan concrete rationele afspraken over hoe jullie het Frans van je zoontje op peil kunnen houden. En dat geldt bij elk conflict, ontdoe het nou eens van de emoties eromheen en van de machtsstrijd en bespreek nu eens concreet: wat is het probleem, wat kunnen we eraan doen?

3) Als jij echt denkt dat je man niet in staat is om het belang van de kinderen voorop te stellen, bespreek dat dan eens! In de vorm van: 'Ik heb het gevoel dat...' en niet 'Ik vind dat...' of 'Jij doet altijd...'
En als je je man nu echt niet zover krijgt dat hij zijn eigen ego achter het belang van de kinderen zet, wat is dan jouw taak als verantwoordelijke moeder???

Sterkte ermee!

Het lijkt me in elk geval positief dat ergens deep down ook bij hem toch ook het welzijn van de kinderen voorop staan en het lijkt me positief om hem ook van daaruit te benaderen. Dat mag je ook zo benoemen naar hem natuurlijk, dat je het fijn vindt dat hij zijn eigen ideeen en wensen opzij durft te zetten wanneer het duidelijk wordt dat de kinderen meer gebaat zijn bij iets anders. Tenslotte zijn zij geen kopieën van jullie, maar ook eigen persoonlijkheden.

Wat je moet doen met zijn gedrag weet ik ook niet goed. Er is niks mis mee om te proberen om iemands gedrag te beïnvloeden als het welzijn van je kinderen ermee gebaat is, zolang je je blijft realiseren dat de gedragsverandering vanuit de ander moet komen. Als hij de WIL niet heeft om te veranderen kun je praten als Brugman, dan verandert er niks. Hij is uiteindelijk degene die een evenwicht zal moeten vinden tussen de rollen 'goede zoon', 'goede papa' en 'goede man'. En geef toe, dat is een evenwicht waar bijna ieder mens moeite mee heeft.

Als voor hem het belang van de zoonrol zwaarder blijft wegen dan die van zijn rol als jouw man en/of de papa van jullie kindjes, dan is het de vraag wat jij daarmee gaat doen. Dat is een vraag die niemand ter wereld voor je kan beantwoorden, maar gelukkig is het zover nog niet.

Misschien kan het voor jullie een optie zijn (maar over het algemeen zijn vrouwen daar eerder voor in dan mannen, die vinden dit nogal eens slap gedoe) om de rollen die je in je leven hebt eens op te schrijven. Je bent mama/papa, kind, man/vrouw, werknemer of werkgever, vriend(in),... Wat doe je goed, wat zijn leerpunten of waarin zou je meer willen ontwikkelen, hebben jullie ergens verschillende standpunten in? Vul hem eens voor jezelf in, vul hem eens in voor de ander en praat praat praat, steeds vanuit een positieve gedachte en een grondhouding van respect voor elkaar en voor jezelf. Een compliment doet de ander ook net zo zeer goed als jou! Je kunt er op persoonlijk vlak van balen dat hij zoveel bij schoonmama is, maar tegelijkertijd kun je ook respect hebben dat hij zo trouw is om elke week op te draven voor zijn familie. De balans ligt alleen nog niet helemaal goed naar jouw idee

En daarbij nog enkele bedenkingen;
Dat is een goed idee van die rollenpatronen voor te leggen maar als ik daarmee afkom dan ga ik meteen verweten worden dat ik problemen zoek, dat er niets aan de hand is op dat vlak, dat ik spoken zie en paranoide ben. Zondagavond er nog over gehad.
Nee, echt het moment niet.
Ik ga er nu even niet meer over beginnen en op het moment zelf moeten reageren, op incidenten en voet bij stuk houden. Zeker als het over de kinderen gaat.
Hij weet niet hoe diep het begint te zitten bij me, doet alsof er niets aan de hand is, hij is bezig met valentijn..
Bij mij is er toch iets gekraakt, hoor, sinds het weekend.
Hoelang ik nog kan verder gaan zo, is me een raadsel, ik doe het dan ook enkel en alleen voor de kinderen!