Hoi,
ik heb even jullie raad nodig. Ik zal even kort het verhaal proberen te vertellen:

Sinds een weekje ongeveer doet m'n vriend 'anders' dan normaal. Hij lijkt afwezig, is snel boos en gefrustreerd enz. Na veel vragen wat er scheelt, hebben we vandaag eindelijk goed gepraat. Hij vertelde dat hij bang was een slechte papa te zijn voor ons kindje. Maar mijn vriend is ongelooflijk lief en is echt begaan met de zwangerschap. Hij gaat ook telkens mee voor echo's enz, dus ik denk dat hij juist wel een superpapa gaat zijn! Hij vertelde ook dat hij bang had dat z'n mama terug ziek zou worden (ze heeft vorig jaar borstkanker overwonnen, maar is pas over 5 jaar genezen verklaard) en dat ons kindje dan misschien zijn of haar oma niet zou kennen. Maar het meeste zit hij toch met het gevoel dat hij niet goed genoeg zou zijn als papa. Ik heb een enorm gemakkelijke zwangerschap, maar ik heb veel last van stemmingswisselingen. Hendrik heeft het daar niet gemakkelijk mee, maar dat het zo erg was had ik niet gedacht. Ik ben er echt rotsvast van overtuigd dat hij een superpapa word, maar hoe maak ik dat duidelijk aan hem?

Graag jullie ervaringen, tips, raad of advies!
Bedankt,
Katrien