Hallo, voor eerlijk te zijn schaam ik mij aan de ene kant maar aan de andere kant niet. Ik zit namelijk met iets die ik mij afvraag! Ik heb gisteren een zwangerschapstest gedaan en die bleek positief maar het was maar een licht streepje gebeld naar de dokter moet nog 3dagen wachten voor een volgende. Aan de ene kant ben ik blij maar aan de andere kant ik ben nog maar 5maanden mama geworden van mijn eerste. Ik nam de pil en ik vertik het om het te laten weg te halen. Wie kan mij helpen hierbij. Hoe moet ik dat doen met twee kleine ukjes zo vroeg na elkaar? maar kheb nog een ander probleem ook ik ben nog altijd aan het genezen van een postnatale depressie al heb ik het gevoel dat hij bijna weg is soms heb ik nog van die moeilijke momenten. Toen ik het ontdekte voelde ik mij de wereld te rijk maar ik twijfel ga ik het wel aankunnen?

hoj,

het is nu ongeveer een weekje geleden dat ik nog op 9maand geweest ben en ik ben de vorige keer vergeten om jullie te bedanken voor de reacties, vind het echt jammer dat er niet meer mensen met een postnatale depressie willen reageren en hun verhaal vertellen!! Ik wil net dat taboe doorbreken als ik daarover praat is het als ik over een vuile ziekte bezig ben, of alsof ik een buitenstaander ben, ik ken een paar mensen met die een postnatale depressie hebben gehad (zoals mijn moeder zij heeft mij enorm gesteund in het begin, had zij niet voor mijn kleine schat gezorgd dan was ik er volledig doorgegaan!) maar die willen het niet toegeven, een vriendin haar zus heeft een gehad en toen ik erachter vroeg was het meteen van neen heb ik niet gehad hoor.. Ze loog het gewoon af wat ik jammer vond/vind. ik zou graag lotgenoten vinden zowel mensen die twee of meerdere kinderen kort op elkaar gekregen hebben als mensen met een postnatale depressie! Het doet echt deugd om begrepen te worden en ik voel er mij alleen maar beter door, het is niet enkel voor mij maar ook voor de anderen die een gehad hebben of nog hebben. Het is heel moeilijk om er alleen voor te staan. Mijn man zorgt goed voor mij, maar door mijn postnatale kan ik echt niet genieten, nu donderdag moeten we naar de therapie hopelijk zal het opnieuw een frisse start worden voor ons beiden, door mijn depressie zijn mijn man en ik wat uit elkaar gegroeid, ik had moeite om mijn aandacht te verdelen want ik dacht als ik niet al mijn aandacht aan mijn kleine schat geef dan ben ik een slechte moeder, maar wat weet ik daar nu van ik ben nog maar 5,5maand moeder... En wat ik nog het raarst van al vind is dat mijn man eerder het papagevoel had dan ik het mamagevoel. Ook denk ik dat het komt door mijn verleden de band met mijn vader was niet echt goed, toen ik op mijn 16de opgenomen werd voor een depressie heeft mijn vader in de gezinstherapie gezegd dat hij al 16jaar kwaad is omdat hij geen zoon heeft (hij had het dus over mij) dat heeft mij lang en diep gekwetst en ik was daar zodanig mee bezig van o nee ik zal mijn kindje ook niet graag zien en ik moet het graag zien ik was zo bang dat ik mijn eigen kind niet graag ging zien en ook had ik problemen met mijn grenzen, daar ik vroeger het slachtoffer ben geweest van misbruik, durfde ik in het begin de borst niet te geven, ik moest mezelf heel de tijd inprenten dat ik hem in leven hield daarmee, dat borstvoeding de beste voeding is voor een pasgeborene, maar dat was nog niet het enige, zijn pamper verversen was een ware nachtmerrie, ik dacht iedere keer van ik ga te ver ik ga te ver, dit is niet goed wat ik doe en ik heb mij daar stap voor stap kunnen overzetten, maar toch ik zit er mee!! ik ben nu in therapie en ik hoop dat ik tegen dat het tweede er is dat ik eindelijk alles op een rijtje zal gezet hebben! mijn droom was altijd om jong mama te zijn van twee kort op elkaar en zo te zien zal het ook gebeuren maar die depressie had ik er liever niet bij gezien, ik weet dat ik er niet om gevraagd heb maar nu vraag ik mij af als ik al van voordien wist dat ik met die twijfels ging zitten van ga ik mijn kind wel graag zien en ga ik niet te ver gaan, ga ik niet zijn zoals mijn vader?? wel dan had ik al moeten in therapie gaan.. En nu ga ik verder met therapie zolang ik het nodig heb is het binnen 6maanden nog niet gedaan dan blijf ik gewoon doorgaan, ik wil niet nog eens hervallen, ik wil eindeijk eens kunnen genieten van mijn zoon, en niet elke dag mij afvragen van waar ben ik aan begonnen, ik twijfel(de) er zelfs aan als ik ooit wel moeder wilde worden (je moet weten ik ben 19) het moest mij eens allemaal van mijn hart en aub laat iets achter, ik wil met mijn verhaal mensen steunen en aanzetten om ook therapie te volgen, zolang je het volhoudt is het goed gaat het niet verder zoek dan prof. hulp!

mvg Lynn
sorry dat ik weer zo langdradig was hopelijk is dit een hulp!

@miekie_mouse, bedankt voor je steun en je begrip. ik heb nu al beslist om juist de eerste dagen de borst te geven in het ziekenhuis, maar als ik zit nog een beetje in twijfel daarvan... Met Doran heb ik het ook zo gedaan maar toen ik thuis kwam moest ik om het anderhalf uur de borst geven en na 1 nachtje was ik een wrak. In het ziekenhuis hadden ze mij vertelt dat je genoeg moest slapen om borstvoeding te kunnen geven, slaaptekort had ik alleszinds. Maar ook de melk kwam niet goed door, ik had genoeg melk maar mijn borsten voelden aan als bakstenen, wat erg pijnlijk was. Door te douchen en te masseren ging het beter. Maar de dag erna heb ik een angstaanval gedaan en heeft de dokter mij een slaappil gegeven waardoor ik Doran geen borst meer kon geven. En dus ben ik overgestapt op flesvoeding en dat sloeg direct aan. En zoals je vertelde van dat je niemand graag bij je had toen je de borst gaf, daar keek niet echt om tenminste de vrouwen mochten blijven zitten en als er een man bij was die geen familie was dan vloog hij de deur uit van mij en toen ze terug binnenkwamen dan legde ik gewoon een handdoek over mijn borst maar zo dat dat de kleine nog adem had. Wat ik de vorige keer niet vertelt had was dat het incest was. ik ben misbruikt door mijn grootvader en daardoor had ik nog moeilijker met mijn vader, hij is grootvader van Doran het is mss lelijk van mij maar toch heeft dat wel eens in mijn gedachten geweest van wat als hij dat nu eens zou doen bij Doran en wat als ik dat doe bij Doran, daarom had ik het erg moeilijk met zijn pampertjes! het feit dat ik zijn stuitje en al moest afkuisen was voor mij een nachtmerrie zoals ik eerder al heb verteld! ik was echt bang als ik daar aan kwam dat ik ook mijn kind misbruikte maar na een tijdje heb ik mij erover gezet! ook ga ik Doran niet verversen bij mensen die ik niet vertrouw! Ik heb lang gedacht dat ik eens slechte moeder was, maar ik ben dat niet want ik zorg voor mijn kindje, ik kan het zelfs liefde geven want dat moedergevoel is er na een eindje toch gekomen! de therapeute geeft mij aangeraden om groepstherapie te volgen dat ik daar beter mee ben. En dat zal ik zeker doen! ik voel me de laatste tijd echt fantastisch behalve 's avonds dan ben ik altijd misselijk. Ik ben nu 7weken zwanger en de 26ste van februari mag ik terug naar de gyneacoloog hopelijk gaat alles goed met de kleine en deze keer mag niemand buiten de gyne weten wat het is! Ook mijn echtgenoot niet! Nu heb ik nog een probleem, ik heb mijn vader gevraagd als hij peter wilde zijn! het feit is ik wil Doran en de jongste samen dopen! maar mijn vader heeft tegen mijn moeder gezegd (mijn moeder is meter van Doran) dat als het een meisje is dat hij dat niet echt ziet zitten om er peter van te worden! ik weet dat mijn vader een zoonfiguur mist dat heeft hij nu al gevonden bij mijn man, maar Christophe is zijn schoonzoon maar en hij hoopt op nog een kleinzoon! terwijl mijn man op een meisje hoopt en het voor mij gelijk is wat het is als het maar gezond is! Ik had al zitten denken om dat Stefaan en mijn moeder de peter en meter te laten worden van het tweede moest het een meisje zijn! maar daar kan ik mij niet bij neerleggen ik vind niet dat mijn vader het recht heeft om te kiezen van als het een meisje is dat hij er geen peter van wilt worden! ik zou het een eer vinden moest ik meter mogen zijn van iemands kindje, is het een meisje of is het een jongentje dat is voor mij gelijk! en nu heb ik nog een beetje goed nieuws ook! Het gaat terug beter met mijn man en mij. Ik heb al meer fut om het huishouden te doen en ik ben niet boos als er eens iets niet lukt! ook heeft Doran gisteren voor het eerst een boudoirkoekje gegeten en dat helemaal alleen! ik heb het alleen maar moeten geven de rest deed hij alleen! ik ben echt trots op Doran! En ik was gisteren zeven weken ver en ik zie eruit alsof ik al 3maanden ver ben, dus van lang verzwijgen en wegsteken zal er waarschijnlijk geen sprake zijn daarom dat ik zo blij ben dat het nog een beetje koud is dat ik dikke truien kan aandoen!

hopelijk krijg ik nog veel leuke reacties!! ben blij dat de mensen mij steunen en daarbij ook andere mensen een hart onder de riem steken!

een hele dikke knuf van mij en nog veel succes met jullie zwangerschap of kindje

hallo iedereen,

hier ben ik terug, ik wilde nog iets kwijt over mijn vorige tekstjes, ik ben opgelucht dat ik het allemaal kunnen vertellen heb en dat jullie mij begrijpen, het doet mij veel deugd toch te horen dat ik niet alleen in deze situatie verzeil! waar ik nu wel al een paar weken last van heb is dat ik geen ritme meer heb! Ik vind mezelf een vreselijke moeder, mijn zoontje zou eigenlijk elke dag verse groentenpap en fruitpap moeten krijgen maar ik heb er de fut niet voor.. Komt dat nu door mijn tweede zwangerschap of niet ik weet het niet, maar ik voel er mij echt niet goed bij!! Ik speel nog wel veel met de kleine, maar hij krijgt met moeite nog vers eten: of het is uit zo'n potje van de winkel of hij krijgt gewoon zijn fles, ik voel me zo vreselijk! ik laat de klein slapen tot hij wakker komt van de honger en dan geef ik hem eten, ik laat hem boeren zet hem even in zijn babysit zodat zijn eten kan zakken,en dan speel ik er een beetje mee en na een halfuurtje zet ik hem terug in zijn babysit met zijn speelgoed erbij, hij kan zich perfect alleen vermaken dus heb ik eigenlijk tijd genoeg voor mijn huishouden maar rarara dat blijft hier gewoon liggen.. 's avonds kook ik ook niet meer voor mijn man hij moet nu zelf zijn eten klaarmaken!! Ik voel me gewoonweg vreselijk is er iemand die mij enige tips kan geven om toch fut te krijgen om iets te doen! ik moet wel zeggen als mijn moeder of mijn vriendin komt en die helpen een beetje schiet ik ook zelf in actie maar ik kan toch niet verwachten dat die elke dag komen om mij een duwtje in de rug te geven.. Ik vind dat ik dat zelf zou moeten doen! om nog een voorbeeld te geven ik laat nu zelf mijn afwas staan tot ik er slecht van word en er niet meer naar kan kijken dan ga ik hem eens doen, ook persoonlijk verzorg ik mij niet goed meer ik was mij nog wel maar ik loop rond in mijn pyjama.. ook heb ik geen vrijheid meer! Mijn man neemt de auto en ik kan nergens naartoe, omdat de klein slaapt na zijn fruitpapje tot zijn laatste flesje.. Dus moet ik ook niet denken om er nog ergens mee naar toe te gaan! ik weet dat ik verkeerd bezig ben maar heb toch nog die duw in mijn rug nodig om verder te gaan!!