Vorige reacties:
< vorige pagina [Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
< vorige pagina
[Reageer]
< vorige pagina [Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
Toch moeilijk| 08/02/2010 @ 20:57 Dani | Bedankt. Woensdag ongesteld worden.PMS pfff. Ik ben nieuwsgierig hoe het met jullie gaat. Hier even wat minder maar binnenkort leuk uitje in het verschiet. Inmiddels drie zwangerschapsberichten in één week. Een iemand was gestopt met de pil en daarna gelijk zwanger geworden. Er zat geen maand tussen. Gelijk de eerste maand al zwanger. Een persoon via IXI. Dat was natuurlijk bijzonder omdat ze ook al zo lang wacht. Dat zet me wel weer aan het denken. Dit is natuurlijk een succesverhaal maar het geeft wel weer even twijfels.  |
14/02/2010 @ 19:59   | Ik vind het straf van de dames die toch een kinderwens hebben maar niet voor de medische behandelingen kiezen. Ik weet nog hoe ik in 2005 bij de gyn zat na mijn eerste miskraam. Een kijkoperatie toonde aan dat door zware endometriose het bij ons niet vanzelf zou gaan. Ze stelde voor inseminaties te doen. En ik ging akkoord, zolang ik maar geen pillen hoefde te slikken. Maar toen begonnen mijn cyclus van de normale 28 dagen, naar de 36 en soms meer dagen te gaan. Dus stelde ze voor na 2 cycli om clomid te starten. Ok dacht ik, dat kan nog zijn, een paar dagen een pilletje maar spuiten zou ik nooit doen. Voor ik het wist stelde ze IVF voor en ik hoorde mezelf ja zeggen. Ik begrijp het nog niet, maar nu sta ik 5 verse ICSI pogingen later en heb al veel moeite moeten doen om mezelf terug te vinden. Had ik geen goede relatie, wij hadden het nooit gered. Ik heb heel veel bewondering voor zij die het kunnen afsluiten zonder het moeilijke pad van de medische wereld. Ik maak mezelf wijs dat ik het niet wil, maar ik weet dat ik het mezelf kwalijk zal nemen als ik echt niet het onderste uit die kan heb gehaald. En ook dat stoot op negatieve commentaren... Zeker nu we een eiceldonor hebben gevonden die ons zal helpen in deze volgende poging. Ikzelf zou gemakkelijker overstappen tot adoptie. Maar mijn liefde voor mijn echtgenoot, alsook heel diep vanbinnen die wens om zwanger te zijn, drijven mij voort. Af en toe, heel af en toe, wou ik dat wij ook de moed hadden om van die medische molen te stappen. Ik weet dat wij zullen blijven zitten tot hij stil staat... Babs   |
| 02/03/2010 @ 22:44 sunshine  | Hoi dames, Mag ik even aanhaken. Ook hier recent moeilijke beslissingen genomen, die door veel mensen niet begrepen worden. Terug naar het begin.... In 1999 was ik voor het eerst zwanger, met mijn ex, en kreeg direct een miskraam. Na een jaar van proberen kwamen we in de medisch molen terecht. Vele onderzoeken later bleek dat kans dat wij samen een goede zwangerschap zouden krijgen minimaal was. Na vele, lange gesprekken hebben we toen besloten niet verder met behandelingen te willen. We vonden het te heftig. Hoe graag we ook een kindje wilden... niet ten kostte van alles. Deze relatie is om andere redenen misgelopen en in 2006 was ik opnieuw zwanger en kreeg ik opnieuw een miskraam. Hoe verdrietig kan een mens zijn. In 2007 werd ik weer zwanger en dit keer kregen we een prachtige dochter. Tegen alle verwachtingen in, begon het vorige jaar weer te kriebelen en gingen we verlangen naar een 2e kindje. De afgelopen maanden heb ik 3 miskramen gehad. En voor mij is de koek op. Ik heb zo'n grote angst gekregen voor nieuwe miskramen, dat we de knoop doorgehakt hebben en ik heb deze week een spiraaltje laten plaatsen. Ik durf gewoon niet meer. Ik heb er moeite mee dat mijn verlangen naar een baby in twijfel wordt getrokken, alleen omdat we grenzen gesteld hebben. En het valt me steeds op, dat iedereen maar blijft denken dat als je maar lang genoeg volhoudt, je uiteindelijk 'beloont' wordt met een kindje. Gelukkig geldt dat voor veel mensen, maar echt niet voor iedereen. Was het maar zo, dan had ik het echt nog wel een paar keer geprobeerd. Ik rouw gewoon om het kindje dat nog zo welkom was geweest, maar niet meer komt en om de kindjes die ik verloren ben. Maar aan de andere kant prijs ik me ontzettend gelukkig met het kindje dat we hebben en vind ik dat ik niet mag klagen.   |
| 03/03/2010 @ 00:14 Bianka   | beste dames Wij zijn al met al 7 jaar bezig. Ik moet eerst afvallen voor we veder kunnen in de MMM ookal ben ik al 18 kilo kwijt er moet meer af. Maar de stress van weining tijd te hebben, geeft me dat ik blijf eten, op dagen dat ik stress ervaar. Ik ben opzoek gegaan naar afleiding en dat werkt, maar niet altijd. Vooral als ik ongesteld ben geworden. Ik merk aan mezelf dat ik uitgeput raak, de spanning, hoop, omgeving, drukt enorm op mij. Maar echt stoppen kan ik nog niet. Alhoewel de hoop steeds minder wordt, dat wij ooit een kindje krijgen. Merk daarin dat ik wel een soort van afscheid ervaar, maar nog niet aan toe wil geven. Mijn man is daar nog helemaal niet mee bezig, die denk nog, met een klein zetje komen we er wel. Hij heeft het moeilijk telkens ik ongie ben geworden, maar als dat voorbij is krijg hij weer hoop en hij is zelfs bezig met mijn cyclus en wil graag alles weten. Hij neemt mij daarin natuurlijk weer mee als de groene dagen weer komen, zelf na 7 jaar. Mensen begrijpen bij ons niet dat wij zo lang hebben gewacht, voor wij de MMM gingen, nog voor ik zn overgewicht had (in die 7 jaar, ben ik ernstig ziek geweest). Ik vind het moeilijk de volgende stapen te ondernemen (ook met mijn voorgeschiedennis met ziekenhuis, ik vertrouw artsen niet helemaal). We zien wel wat de tijd brengt. Misschien beslist het wel voor me als ik eenmaal naar de overgang raak (ik heb groote kans op vervroegte overgang, familie kwaal, vandaar het gevoel van tijd gebrek). Ik wordt 27 jaar, ze hebben altijd gezegt dat tussen mijn 30 en 35 jaar de overgang kan beginnen. En kon zelf wat vroeger. Ik hoop dat als het zo ver is dat ik met afscheid nemen kan beginnen. vandaag ben ik ongie geworden na 3 weken (veelste vroeg) misschien is het al begonnen. Groetjes Bianka  |
| 12/03/2010 @ 14:01 Bianka | jammer dat het een beetje stil gevallen is hier. Groetjes Bianka |
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
< vorige pagina
[Reageer]