Zoals je op de vorige pagina kan lezen ben ik niet geopereerd, maar behandeld met methotrexaat injecties. Toen het vruchtje (of wat ik toch denk dat het vruchtje was) afgekomen is, heb ik ook nog een dag of 8 gevloeid. Inderdaad raar, maar wanneer ik 's nachts in bed lag, bloedde ik bijna niet, maar van zodra ik recht stond, voelde ik het als het ware stromen..

Wat die schouderpijn betreft, zelf heb ik die niet gehad, maar het schijnt wel een heep typisch kenmerk te zijn van een bbz, omdat het bloed in je buik en wss ook de nasleep van de operatie (littekenweefsel of de wonde die aan het genezen is) drukt op een zenuw die in verbinding staat met de schouder. Absoluut normaal volgens mijn gyn.

Ik hoop dat je spoedig herstelt, zodat je het kan beginnen verwerken!

Mag ik je vragen waarom ze zolang gewacht hebben?

xxx
Laurence

Ondertussen staat mijn HCG waarde op 29.. we zijn er bijna.

Uiteindelijk staat mijn hoofd nu niet meer direct op een volgende zwangerschap. Ik ben van plan eerst van de zomer te genieten en dan zien we wel verder in het najaar.

Veel succes voor zij die zwanger willen worden, niet teveel piekeren zou ik zeggen!

Groetjes,

Laurence

Ik kom hier nog even mijn gal spuwen..

Deze morgen heb ik opnieuw bloed laten nemen. Mijn HCG waarde is nu 12. Vorige week was die 14. Verdomme. Ik ben het zo beu, ik ga nu al 11 weken aan een stuk elke dinsdag voor een bloedafname. En het gaat zoooo godvergeten traag! 'Blijven opvolgen, juffrouw'.

Ik wil dit hoofdstuk gewoon afsluiten.

Was trouwens verboden seks te hebben zolang de HCG waarde niet onder de 2 stond, wegens kans op bloedingen. Wel, daar veeg ik ook al enkele weken mijn broek aan zenne.

Ondertussen ook al 4 jaar elke 6 maand een uitstrijkje wegens geprikkelde baarmoederhalscellen (HPV virus) met kans op baarmoederhalskanker. En geen verandering, geen klaring van het virus, geen verergering ook niet. 'Blijven opvolgen, juffrouw'.

Rotlichaam van me, waarom werk je niet zoals het hoort?

Laurence

Dag Luna, mijn verhaal is niet zo optimistisch. Maar bij mij is wat anders ik heb nog geen kindjes.
19 januari 2010 had ik in de nacht een pijnaanval gehad, zo hevig dat ik het amper kon verdragen. De pijn was al bekend. Toen ik 15 jaar was, had ik een ontsteking in mijn linker eierstok. Mijn eierstok was enorm vergroot, maar het kon gered worden met pillen en spuiten. Dus ik dacht dat ik weer een ontsteking had. Alhoewel ik geen pil niet meer nam, dacht ik niet aan de zwangerschap. Ik had mijn normale laatste regels op 18 november dan op 18 december had ik ook bloedverlies, niet zo hevig als altijd en niet zo lang als altijd, maar toch regels, 15 januari was ik weer ongesteld. Dus ik belde naar de gin om snel een afsprak te maken. Volgende dag mocht ik al komen. Ze hebben bloed geprikt en zwanger. Wat waren wij blij. We zijn al acht jaar getrouwd en uiteindelijk kon ook ons gezin compleet zijn. De eierstok was goed, de linker en de rechter. Vanwaar die pijn was vorige nacht , kon de gin niet uitleggen. Eerst dacht hij dat het EUG was, maar het enigste wat ik moest doen is ............springen en zeggen of ik pijn voel. Ik sprong en ik voelde niks. Hij heeft echo uitgevoerd en ik hoorde al PROFICIAT. Ik zie al een embryo, het zit in de baarmoeder en het is 5,2 mm groot. De eerst echofoto was al in mijn handen. De volgende afsprak was binnen 3 weken. Na 2 dagen na mijn bezoek had ik al veel pijn in mijn onderbuik ( linker kant) .Ik belde naar de dokter, hij zei dat het normaal was ,dat zijn de eerste 3 maanden, zo moet het zijn. De ene vrouw heeft meer last dan de andere. En dan begon al die miserie: de volgende dag koorts 39 , ik moest overgeven, had diarree, ik had zo veel spierpijn in mijn schouders dat ik niet in slaap kon vallen. Zo toestand had ik 3 dagen, ik belde weer naar de doctor, hij zei dat het een buikgriep was, er zijn nu veel mensen die buikgriep hebben. Ik dacht misschien heeft hij gelijk ; want ik heb tonijnsalade gegeten, en die was misschien niet zo vers.Voor alle zekerheid wou ik toch de gin zien want mij bloeddruk begon goed dalen van 14 naar 11 , van 10 naar 6 onderste plus had ik nog veel klachten bij plassen, ik moest schreeuwen als ik moest plassen. Ik heb naar zijn privépraktijk gebeld, en de secretaresse zei, dat ik zaterdag kon gewoon naar Klina komen, daar zal ik de dokter zien om 10 uur. Volgende dag zaterdag was ik al in Klina, alles was donker in mijn ogen, ik dacht dat ik zou vallen , alles draaide rond, en elke stap was voor mij te veel. Mijn buik was als opgeblazen ballon, gevuld met water, bij elke stap deed het pijn. Ik was niet bleek , nee, ik was groen . En wat denk je? Was die dokter daar om 10 uur , nee natuurlijk. Ik heb met een assistente gesproken. Ze zei, alles is normaal, mevrouw, er zijn ook vrouwen die zon lage bloeddruk hebben , daarom vallen zo vaak zwangere vrouwen flauw. Ze heeft geen echo gedaan, het was niet nodig volgens haar, ze heeft wel urine genomen voor te testen en stuurde mij gewoon naar huis. Binnen de 3 dagen begon alles opnieuw. Weer diarree, braken, koorts. Er waren nachten dat ik de hele tijd in de badkamer op de grond lag, ik kon gewoon niet rechtstaan. Toen begon mijn man een huisdokter zoeken, want we zijn verhuisd en mijn vaste huisdokter werkt allen in Antwerpen. Ik bel naar hem en zijn antwoord was :" Ik werk alleen in Antwerpen, zoek een huisdokter in jouw regio. Mijn man belde naar de andere dokters maar hun antwoord was " We nemen geen nieuw patiënten aan, bel naar jouw vaste dokter`. Ik dacht dat ik zot zou worden. Ik kon dat pijn niet meer verdragen. Ik was 7 kg vermagerd , en 4 dagen kon gewoon niks binnen krijgen. Uiteindelijk kon hij er een vinden die woensdag om 20 uur naar mij wou komen. Toen hij op mijn buik drukte, dacht ik dat ik tot plafon zou springen.Hij zei: "ik denk dat het een dreigende miskraam is. " Hij stuurde mijn naar spoed . Ze hebben echo gedaan, en de doctor zei, ik zie geen embryo in de baarmoeder, maar ik zie veel vocht, en vocht dat is bloed, je hebt inwendige bloeding. Je moet dringend geopereerd worden. Ik was zo bang, ik ben nog nooit vroeger geopereerd geweest. Ik heb toen nog gegeten, dus onder de narcose kon ik braken en verslikken. Maar ze zeide dat ze geen tijd hadden.Toen ging alles heel snel. Ik was via spoed naar OK gebracht en ik was om 22 uur geopereerd in mijn sokken en juwelen, ze hadden geen tijd om zelfs uitleggen welke risico's zo kijkoperatie mee bracht . Ik heb al narcose gekregen en dan begonnen ze te vragen welke bloedgroep ik had. Ik kon al moeilijk iets verstaan , maar ik zei nog AB + en dan was ik al in slaap gevallen. Ik was wakker om 24 uur. Het was zwangerschap buiten de baarmoeder. De embryo zat naast de eierstok in de eileider. Die begon te groeien , en de eileider was gesprongen, zo begon de inwendige bloeding. Dat verklaart die hevige pijn die ik op 19 januari had. In mijn buik zat meer dan 2 liter bloed. ze hebben de embryo en de eileider verwijderd. Als ik nog een dag zou wachten , dan zou ik flauw vallen en in de coma belanden. Wat mij zo kwaad maakt, dat ik op zaterdag in Klina ben geweest, en niemand luistert naar mij, ze onderzoeken niet, ze sturen gewoon naar huis en dan 3 dagen later ben ik met de spoed geopereerd. Het was een heel moeilijk periode, het verlies van een kind, de eileider en .......mijn man, wat ik nooit had verwacht. Toen ik was geopereerd ging hij gewoon naar huis om te slapen, want hij wist niet hoe lang het zou duren, en ze hebben tegen hem gezegd dat als het zo ver is, bellen we, hij ging gewoon naar huis om te slapen, terwijl ik op de operatietafel lag, want hij moest volgende dag gaan werken en hij moest opstaan om 5 uur s morgens. Ik was wakker al om 24 uur, hij kon al van 00.30 tot 5.00 slapen. Is dat niet genoeg, dat is niet veel , maar je kan toch een keer op jouw tanden bijten. Dat vergeef ik hem nooit. En dan groeide we uit mekaar, ik dacht zelfs over de scheiding. Hij wist niet dat het zo gevoelig voor mij lag, uiteindelijk is toch goed tussen ons gekomen.Naar een maand had ik al mijn regels. Ik heb ondertussen andere gin. , die toen in de nacht een operatie heeft uitgevoerd. In april heeft hij een andere eileider gecontroleerd, hij was goed. Alle hoop was voor de enigste rechte eileider. Na 6 maanden was ik weer zwanger.29 mei waren mijn laatste regels. Dus ik ging al op 9 juli bloed prikken. Het was positief , de waarde was 178. Het is gelukt, dachten we. Binnen de 3 dagen de waarde was gestegen tot 568 , de secretaresse zei, dat deze keer goed is, de waarde stijgt, het is niet buiten de baarmoeder. Voor de zekerheid ging ik nog een keer bloed geven binnen 3 dagen 906. De eerste echo was vorige dinsdag, het was nog niks te zien. Gisteren was weer een echo om 22 uur, en weer niks te zien. De waarde stijgt tot 1920 en het is weer buiten de baarmoeder. Als de waarde kleiner is dan 2000 kan nog een spuit helpen, was de antwoord anders weer een operatie. Dus ik ging snel naar de spoed om 23 uur, om waarde te weten, de warde was 1920 bijna 2000. Dus ik vroeg al meteen naar de spuit. Maar het is niet zo evident, het moet voorbereid zijn, (jouw gewicht plus lengte). En ze sturen mij weer naar huis. Dan was die nationale feestdag, de labo is gesloten, ik mocht pas volgende dag komen om 11 uur voor een spuit. Maandag moest ik weer bloed geven, en mijn waarde stijgt in plaats van dalen, van 1920 na 2880 , dus weer een spuit. Vandaag moest ik weer bloed geven, het is gedaald, naar 1780. Ik heb nog eerste EUG niet echt verwerkt, en nu is al tweede EUG. Dus de ene eileider is al weggenomen de andere is ook niet goed. En ik heb al zon mooie kinderkamer begon te schilderen. Het enigste hoop voor mij is nog ivf. Maar omdat ik die chemo spuit heb gekregen MXT mag ik pas binnen 3 maanden beginnen, we hebben vandaag een beslissing genomen en ik zal vandaag nog een afspraak maken voor IVF voor november. Dus, het komt niet altijd als verwacht, ik dacht deze keer moest goed zijn, het kan toch niet , maar ja, niks aan te doen...
Groeten Julia

Hallo iedereen,

Graag wou ik mijn verhaal hier even kwijt.
1,5 week geleden kwamen mijn regels niet door en teste ik positief.
Wij natuurlijk dolgelukkig en onmiddellijk naar de huisarts voor een bloedtest voor bevestiging.
Deze was ook positief met een waarde van 250 hcg.
2 dagen later had ik bruinverlies met een zwaar ongi-gevoel.
Naar de spoed gereden en daar vertelde een gyn mij dat mijn waarde nog steeds op 250 stond en dat ik een miskraam ging doen en dat ik maar moest afwachten tot mijn regels gingen doorbreken.
Het had geen zin een echo te doen vertelde ze omdat ik toch nog maar 4 weekjes ver was.
5 dagen later opnieuw bloed getrokken met een waarde van 550, het steeg maar eigenlijk niet genoeg, de huisarts dacht ik misschien verder uitgerekend was dan werkelijkheid.
Ik weer blij en nieuwe hoop dat alles goed zo komen.
Ondertussen had ik ongelooflijk veel steken in mijn rechterschouder en las ik hier op de site dat het een bbz zou kunnen zijn en raadde iedereen mij aan zo vlug mogelijk naar een gyn te gaan.
De volgende dag ben ik op consultatie gegaan om 11 uur en ja hoor om 12 uur lag ik al op de operatietafel.
Eenmaal terug op de kamer kwam de betreffende arts bij me en vertelde dat ik geen 4 maar wel zeker 10 weken ver was en dat mijn laatste regels dus eigenlijk "valse" regels waren.
Mijn rechtereileider was een week eerder gescheurd en gelukkig voor mij was het bloeden uit zichzelf gestopt.

conclusie: de eerste gyn waar ik bijging vond het dus niet nodig om een echotje te nemen, had ze dat wel gedaan had ze het gezien en was het nooit zover gekomen!
Mijn huisarts had me ook moeten doorsturen naar de gyn maar dat gebeurde ook niet. ik heb werkelijk via de site moeten horen wat ik had en moeten gaan smeken om me te onderzoeken.

Nu ben ik 2 dagen geleden geoppereerd en ben nu terug thuis om te herstellen. Ik heb nog dikwijls last van steken in mijn rechterzij en als ik rondloop sta ik werkelijk slap op mijn benen.
Ik ben ook doodop, ik zou kunnen slapen waar ik zit alsmaar.
Ik krijg ook ongi-pijn en terug bruinverlies????

Heeft iemand daar ook ervaring mee? want ik heb zo schrik dat ik weer een inwendige bloeding zou krijgen zonder het te voelen.

Cindy
Kan iemand me geruststellen.

Ook van mij veel sterkte,

ik blijf me erover verbazen hoe traag sommige dokters kunnen reageren soms. Gelukkig doet die van mij haar werk naar behoren.

Hoe gaat het met de andere lotgenootjes hier?

Wij beginnen volgende cyclus opnieuw, langzaamaan (niet mikken, gewoon de natuur haar gang laten gaan bedoel ik ;) ).

Mvg,

Laurence