Column van Annelies
Verdriet
Je weet dat het er aan zit te komen wanneer je geen enig kind bent: een zus of broer die ouder gaat worden…Gezien we beide de oudste kinderen zijn, heb ik altijd de hoop gehad om als eerste moeder te worden. Toen dat in mijn familie al niet het geval was, had ik de hoop dat het voor manlief wel zo zou zijn. Als oudste van vier kinderen, nog twee broers en een zus, waarvan tot twee jaar geleden de anderen nog nooit van het woord lief gehoord hadden, had ik nog altijd de hoop dat er ergens een kleine kans inzat dat we het eerste klein- en achterkleinkind op de wereld zouden zetten.
Na 10 jaar wensen, nam die hoop wel af. Maar zolang de rest niet liet weten dat er een kind onderweg was, kon ik blijven hopen.
Anderhalf jaar geleden stapte schoonzus in het huwelijksbootje, waar wij niet bij waren. Er was teveel vooraf gegaan en dus kozen we voor onszelf.
Sinds de trouwdag hebben we nooit meer wat gehoord… Tot gisteren er een briefje op de mat lag, alleen aan mijn man gericht. Ik had al een tijdje het idee dat het wel eens zo zou zijn, maar het komt uiteindelijk hard aan.
Het enige wat ze schreef: "We hebben geen contact meer maar ik wil je laten weten dat er een baby onderweg is en dat je oom gaat worden, groeten."
Ik dacht dat ik ontplofte en enige wat ik nog kon, was janken. Ik wilde het verdomme niet weten. Als iemand anderhalf jaar lang ons niet weet wonen voor andere zaken, dan hoef ik dit ook niet te weten.
Het enige wat ik kon, was janken… En dacht bij mezelf: zo, het kind waar ze het meeste mee hebben, zal hun voor het eerst opa en oma maken... Dan kunnen ze er nog een tandje bovenop doen.
Dat het er vroeg of laat zat aan te komen, dat wist ik… Maar ik had het in de hele situatie niet eens willen weten.
De brief is bij het oud papier gevlogen. Een huilende Annelies als gevolg, en manlief die me alleen maar kon troosten... Weer een hele harde confrontatie met dat diepe oergevoel van mezelf.
Na een dip heb ik mezelf weer herpakt en bij mezelf gedacht: weer een die niet weet hoe kwetsend het kan zijn. En verder denk ik bij mezelf, wil er mijn energie niet eens meer insteken. Maar verdrietig ben ik wel, al zal misschien menig mens dat niet begrijpen.
Annelies
Reacties:
Door: kelly op 19/08/2008 @ 17:35 
hey annelies, ik versta je verdriet helemaal. ik heb ook zo'n schoonbroer die met niemand iets inzit als met zichzelf. ook hij is papa geworden voor wij ouders waren. toen het zijn kind (het eerste kleinkind) geboren werd leefde de grootvader nog. toen ons kind (de tweede in de rij) geboren werd bleef alleen de grootmoeder nog maar over. dit heeft mijn man erg gekwetst maar we voelen dat ons kind meer gewaardeerd word dan het kind van mijn schoonbroer. eigenlijk zou elk kleinkind gelijk moeten zijn maar bij ons in de familie is er ook zoveel gebeurt dat mijn schoonmoeder het gewoon niet meer kan opbrengen. het zou misschien niet mogen maar die gedachte doet veel voor ons. het geeft je misschien een beetje hoop...
en euh, geef de moed niet op he. voor jullie komt er ook nog een kindje
Door: thrallgi (profiel) op 19/08/2008 @ 18:34
Veel sterkte Annelies, ik kan me voorstellen hoe moeilijk het moet zijn voor je
Door: annelies op 19/08/2008 @ 21:32
Thanks meiden voor jullie reactie.
Soms schaam ik me wel voor de gevoelens die ik heb.. maar het zit zo diep.
Niet te begrijpen soms.
groeten Annelies
Door: Leen op 20/08/2008 @ 10:34
Lieve Annelies,
Het is wel te begrijpen hoor ! Natuurlijk heb je onnoemelijk veel pijn op zo'n moment.
Ik heb wel kinderen en toch kan ik me goed voorstellen hoe jij je moet voelen nu. Ik voel me een beetje schuldig omdat ik besef hoe pijn het onze vrienden (die al ruim 6 jaar vruchteloos proberen zwanger te worden) moet hebben gedaan dat wij wel zomaar konden zwanger worden. Ons jongste kindje is nu 7 maanden en ze zijn nog steeds niet langs geweest. Maar ik kan het ze niet kwalijk nemen, de confrontatie is gewoon te pijnlijk en daar kan ik begrip voor opbrengen (iets wat veel mensen overigens niet kunnen).
De natuur kan soms zoooo oneerlijk zijn.
Veel moed Annelies, ik hoop zooo voor je dat het voor jullie toch ook nog zal weggelegd zijn. Je verdient het gewoon !!
Door: annelies op 20/08/2008 @ 11:41
Hallo Leen,
Op kraamvisite gaan, het is niet mijn favoriete bezigheid, en ik merk dat ik het de laatste jaren eigenlijk ook niet meer doe.
Ben laatst wel bij iemand op kraamvisite geweest, omdat die me altijd heeft gerespect. en altijd aangaf, als het te moeilijk is dan begrijp ik dat volkomen. Ik kon er mezelf zijn met mijn diep verdriet, maar was heel blij voor haar.
Je kan tegen je vriendin zeggen, dat je begrijpt dat het hun heel erg pijn moet hebben gedaan, dan kom je tegemoet in hun verdriet.
Er is geen duidelijke weg te bewandelen. een ieder gaat op een ander manier met zijn verdriet om.
Ik zeg altijd tegen mensen wie wel kinderen hebben : wees blij dat je niet weet wat dit verdriet is.
Bedankt voor je reactie.
Annelies
Door: piekeraar (profiel) op 20/08/2008 @ 15:12
Hey Annelies,
ik denk dat jouw reactie meer dan normaal is. Het zit nu eenmaal diep in ieder van ons die graag mama wil worden.
Ik wens je veel sterkte, liefde van je ventje en hoop, om het niet op te geven. Wie weet wordt het jullie ooit ook wel gegund. Is wens het je van harte toe, een mooi geschenk, een mooi wonder van jullie zelf.
greetz
K en co
Door: marleen op 21/08/2008 @ 12:53
Annelies,
Ik begrijp je verdriet helemaal. Ook wij werden niet zwanger terwijl een jonger broertje van mijn man het ene kind na de andere kreeg.
Toch wil ik je schoonzus niet helemaal afvallen. Misschien heeft ze gedacht de shock voor jullie iets te verzachten door jullie van te voren te waarschuwen. Ze kan eenmaal niet wachten tot jullie zwanger zijn en ze had ook niets kunnen laten horen, maar dan was het nog veel harder aanekomen. Alles wat ze deed is niet goed. Misschien daarom alleen aan je man gericht zodat hij het voorzichtig aan jou kan vertellen???
In ieder geval heel veel sterkte
Door: valeke op 26/08/2008 @ 19:54
hoi, heb zo juist je verhaal gelezen , ik leef echt mee, ben nog maar 19j , heb zelf ook al 2miskramen achter de rug , ben nu terug zwanger , en kijk er naar uit maar bekijkt het altijd negatief , maar als je is wil praten voeg me maar toe veel sterkte
Door: kissie (profiel) op 26/08/2008 @ 21:15
he annelies
ik kan je gevoel en verdriet goed voorstellen het is wat in je zit en een oer iets kinderen zijn heilig ook in je gvoelens en de wens is zo groot
ik kan me ook plaatsen in wat marleen zegt het voorzichtig te properen t evertellen maar ja wat ze dan schreef oke is niet echt hartelijk maar goed misschien niet zo kwaad bedoeld dan je zou denken
ik heb ook mensen om mij heen die niet makkelijk zwanger konden raken en gelukkig hebebn ze allemaal nu een kindje in hun armen dus ik heb ook heeeel veel hoop voor jou en het is zekers gegunt
praat er veel over met je man over vriendinnen of wie je dan ook vertrouwd ook hier op dit forum zijn hele lieve dames die je heeel goed begrijpen en je veel warmte geven
zet hem op en ik duim mee voor je
groetjes kissie
Heel veel sterkte sommige mensen denken niet met hun gevoel.
Door: Annelies op 27/08/2008 @ 15:36
Lieve allemaal
Heel erg bedankt voor jullie steunde berichtjes.
Doet een mens goed.. en doet me zeker denken dat ik geen maf mens ben zonder gevoelens.
Ik mail zo nog even mijn nieuwe columm door naar Eva.
Tot over een paar weken.
groeten Annelies
Door: Anoniem op 04/09/2008 @ 18:16
Hoi,
ik snap dat het heel erg moeilijk moet zijn en ook snap ik dat jullie als eerste voor klein kinderen zou willen zorgen. En nu .... nu maakt het waarschijnlijk niet meer uit ALS jullie maar kinderen krijgen.
Maar toch wil ik je een beetje waarschuwen. Dat je toch ook een beetje uit moet kijken dat je zo geen familie/vrienden verliest.
Ik ben zo mijn beste vriendin verloren. Zij konden geen kindjes krijgen en ik was ongepland, maar wel erg gewenst zwanger.
Ik heb het eerst de familie en daarna gelijk haar verteld, zodat het niet onverwacht voor haar kwam als ik het tegen de hele groep vrienden ging vertellen.
Ze reageerde niet met 'gefeliciteerd' of 'hoe voel je je?'. Maar goed ze zou er vast van geschrokken zijn en bij haar zal het alle emoties wel omhoog hebben gehaald dus liet ik het maar even zo.
Tijdens mijn zwangerschap heb ik regelmatig aan haar gevraagd hoe het met haar ging, of ze het er moeilijk mee had om mij met een buikje te zien. Ik vertelde haar ook dat ik het erg voor haar vond.
Maar nooit stelde ze belangstelling in mijn zwangerschap. Ik probeerde zo veel mogelijk rekening met haar te houden.
Tijdens een feestje met de groep vrienden het ik zelfs mijn echo foto's thuis gelaten waar ik zo trots op was. Puur om het haar niet moeilijker te maken. Ook praatte ik niet of zo min mogelijk over mijn zwangerschap als zij er bij was. Uiteindelijk heb ik niet echt van mijn zwangerschap kunnen genieten met mijn vrienden om mij heen.
Toen mijn meisje er eenmaal was, heb ik haar ook gewoon een kaartje gestuurd. Maar ik kreeg helemaal niets terug. Geen kaartje, geen telefoontje .... niks!!!!! Na 4 weken nog niet. En toen heb ik het contact met haar verbroken en wil ik niets meer met haar te maken hebben.
Ondanks dat het heel moeilijk voor haar moet zijn, had ze toch een kaartje kunnen sturen en langs kunnen komen. Of had ze een telefoontje kunnen plegen en zeggen dat het te moeilijk was om langs te komen, maar dat ze toch blij voor me was.
Wat ik bedoel is, dat je het ook van een andere kant moet begrijpen. Ik had begrip voor haar situatie, zo had zij ook begrip voor onze blijdschap moeten hebben.
Ik heb er héél veel rekening mee gehouden en uiteindelijk ook minder er van kunnen genieten. Zo had zij zich ook even over bepaalde dingen heen moeten zetten en mij eens vragen hoe het ging. Desnoods met een 'ik vind het wel erg moeilijk'.