Zwangerschap en verdriet.

, 88 keer bekeken

Ik ben 36 en gescheiden. Uit mijn vorige huwelijk heb ik een fantastisch zoontje van 5 van wie ik zielsveel hou.
Na het mislukken van mijn huwelijk was mijn grootste verdriet eigenlijk dat ik maar een kindje zou hebben. Ik had altijd gedroomd van een kompleet gezinnetje en daar hoorden voor mij, buiten een man, toch minstens twee kindjes bij.
Maar goed, ik had me erbij neergelegd en overwon langzaam maar zeker het verdriet van de gebroken relatie. Ik concentreerde me op mijn zoontje en was oprecht gelukkig, een man hoefde er in mijn leven niet meer bij.

Maar het lot besliste anders voor me toen ik in oktober vorig jaar een man leerde kennen aan wie ik mij hart verloor zoals nooit tevoren... Dit was voor mij de man van m'n keven, m'n soulmate... Een onvoorwaardelijke liefde... van mijn kant.
We rolden snel, waarschijnlijk te snel in een relatie. Zijn woorden voedden me, hij wou een kind met me. Eigenlijk wist ik na de eerste twee weken al dat dit geen normale relatie was en dat deze man zijn eigen levenswijze erop nahield. Maar zijn woorden stelden me telkens gerust.
Na vier maanden was ik dan eindelijk zwanger. Zijn reactie toen ik het hem vertelde was: "ik moet even slikken". En ik hoorde een week niets van hem...
Uiteindelijk bleek hij ons wel te "willen"...
Hij bleef laat thuiskomen, excuses uitzoeken en leugens te vertellen maar mijn liefde was zo groot dat ik alles vergoelijkte...
Uiteindelijk werd ik in april geconfronteerd met een andere vrouw waarmee hij sinds vier maanden een relatie had... Deze vrouw bleek ook zwanger van hem te zijn... Ook dit vergaf ik hem... Hij paaide me en zei dat ik de enige voor hem was...
Het leek een tijd goed te gaan. Hij toonde eindelijk een beetje interesse voor de baby in mijn buik en leek naar onze toekomst samen uit te kijken... Maar langer dan een paar weken duurde dat niet...

Nu ben ik zeven maand zwanger. Hij is nog geen enkele keer meegegaan op controle bij de gynaecoloog en heeft geen interesse in de praktische dingen die nog geregeld moeten worden...
En de excuses beginnen weer, hij komt steeds later thuis...
Ik had zo gehoopt deze zwangerschap "samen" te mogen ervaren, een gelukkig gezinnetje te kunnen vormen met de man van wie ik zielsveel hou. Maar mijn gezond verstand weet nu dat dit met deze man niet mogelijk is... Ik wacht nu enkel op het moment dat mijn hart mijn verstand vertrouwt en op de kracht om te breken met hem.
De eerstvolgende keer dat ik op controle moet, zal ik hem niet meer vragen om mee te gaan, die desillusie bespaar ik me... Ik moet me sterk houden en probeer gelukkig te zijn met het wezentje dat binnenkort ons gezinnetje zal vervoegen. Ook al zal dat gezinnetje dan bestaan uit mama en twee kinderen, het moet er niet minder hecht of minder gelukkig voor zijn.
Voor mij geen relaties meer... nooit meer... in de komende maanden...

Aanmelden

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld