Zwanger van een ICSI-tweeling!

, 211 keer bekeken

Door Chantal op 17/11/2004 - 23:54:

Hallo,

Graag zou ik mijn verhaal willen delen en zo anderen misschien wat te helpen en/of hoop te geven.

Ik, 27 jaar, ben na de tweede ICSI-poging zwanger van een tweeling. Een supergevoel! Zeker na de vele teleurstellingen.
Zo was er de eerste hersteloperatie van mijn man (sinds 4 jaar gesteriliseerd): dit werd finaal verprutst in Nederland, waardoor hij veel pijn had en uiteindelijk in Gent terechtkwam voor een tweede poging. Er was teveel “verprutst” om de zaadleider terug te repareren. Onze moed zakte weg. Wij konden in ieder geval niet meer op de natuurlijke manier een baby maken. We waren ook boos. Boos, omdat we allebei gezond van lijf en leden zijn.
Het goede nieuws was dat de arts in Gent genoeg zaad had kunnen afnemen en dat alles 100% oké is. Dus daar gingen we dan... Weer naar het UZ, wat inmiddels al een vertrouwde route was. Spuitjes met hormonen, buien van verdriet, dagen van hoop en geloof, spanningen en dan de eerste punctie.
Ik kreeg een blaasontsteking (maar 1 nier functioneerde meer). Mijn blaas werd leeggehaald met een kateter (door foute info van een verpleegster). En het gevolg was dat ik een terugplaatsing had terwijl ik blaasontsteking had.
Het resultaat was negatief en dat kostte een hoop tranen en veel moed om weer verder te gaan. Er was er nog eentje ingevroren, maar de ontdooiing van die eskimo lukte niet.

De tweede ronde begon en wij waren zeer sceptisch. We probeerden hoop te hebben maar uit zelfbescherming waren we sceptisch, zo van: “Nou, i.p.v. een kindje gaan we dan maar een aapje halen of zo...”
Gelukkig is onze sterke band ons redmiddel geweest.
De punctie leverde deze keer meer op dan de vorige keer en de terugplaatsing: we mochten er twee! Mijn man wou dit graag omdat hij 13 jaar ouder is en hij bang was om te oud te zijn als hij papa zou worden van een tweede. Mij maakte het niet uit, maar ik kon me ook niet voorstellen dat ik dan nogmaals het hele spuitjes- en pilletjes circus zou moeten doorstaan (Als het niet goed zou zijn, deden we het toch, hoor!). Twee embryo’s dus...
En daarna twee weken vol spanning: wel, niet, wel, niet… En JA! Het was positief.
Mijn mobieltje ging af en we stonden net op straat toen ik het hoorde. Mijn man keek zo blij, zo had ik hem nog nooit gezien. Een heel bijzonder moment.
En nu verwachten we onze 2 mensjes en dan zijn we compleet.

Met dit verhaal wil ik iedereen die een partner heeft die gesteriliseerd is en toch kinderen wil, laten weten dat het echt mogelijk is!
Waar een wil is... Maar zorg wel voor een betrokken arts, die snapt dat jullie samen dit doen om samen een kindje te maken!

Chantal

Aanmelden

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld