Onder water bevallen is zalig!

, 96 keer bekeken

Beste 9maanders,

Ik ben op 5 maart 2002 van een prachtige dochter bevallen. Ze heet Nena en is onder water geboren. Dit was een unieke en zalige gebeurtenis, daarom dat ik ze graag met jullie wil delen. Hier volgt mijn bevallingsverhaal:

Ik was uitgeteld voor 02/03/02 maar toen was er nog niets aan de hand. In de nacht van maandag (04/03/02) naar dinsdag (05/03/02) is het allemaal begonnen. Om 1u werd ik wakker van een kramp, een wee dus maar dat wist ik toen nog niet. Ik ben dan maar naar het toilet geweest en daarna terug gaan slapen. Om 3u, was het net hetzelfde en om twintig voor 5 nog eens. Toen dacht ik wel dat het begonnen was en heb ik niet meer kunnen slapen.
Ik ben in bed blijven liggen tot om 7u de wekker ging. Nico werd wakker en ik vertelde hem dat het begonnen was. Toen zijn de weeën even sneller en heftiger geworden, maar daarna namen ze weer af en kwamen met langere tussenpauzes.
Nico is dan nog naar de zaak vertrokken om een papier op te hangen met de mededeling dat hij er niet zou zijn, hij is zelfstandige. Natuurlijk stonden er al mensen aan de poort. Hij heeft mij toen gebeld om te vragen of hij ze nog kon helpen. Geen probleem, met mij was alles oké. Ik kon de weeën gemakkelijk opvangen en ze waren nog niet erg pijnlijk.

Rond 11u was Nico terug en hij had broodjes bij vers van de bakker. Ik heb toen nog wat gegeten want ik wist dat ik energie nodig zou hebben. Daarna ben ik onder de douche gaan staan. Vanaf dan zijn de weeën sterker geworden, en ze kwamen ook sneller, zo ongeveer om de 6 à 7 minuten.
Na de douche vertrokken we richting ziekenhuis. Om 15u lag ik aan de monitor. Alles was oké met de baby en met mij: weeën om de 5minuten, die nu toch pijnlijker werden maar nog goed op te vangen waren en 3 cm opening. Dat was wel even een teleurstelling, na 14 uren nog maar 3cm maar goed, ik had ook nog niet veel pijn gehad. De vroedvrouw dacht dus dat het nog wel even zou duren, maar ik voelde van niet.
Ik was blij dat ik na een half uurtje van de monitor af mocht want ik lag niet graag op het bed. Ik ben dan op zo'n "spring"bal gaan zitten om weeën op te vangen. Rond 16u riep ik dat ik naar toilet moest, stond op en ... verloor mijn vruchtwater! Mijn vliezen waren dus gebroken. Ik was blij dat dit niet door de vroedvrouw gedaan moest worden.
Vanaf toen ging het eigenlijk snel. De weeën kwamen nu steeds vlugger en ik kreeg meer en meer pijn. De vroedvrouw stelde voor om het bad vol te laten lopen. Ze zei nog: "Je moet er dan niet in blijven tot aan de bevalling, hoor. Maar je kunt daar even de weeën in opvangen!"
Weer dacht ik bij mezelf: "Zo lang duurt dit niet meer, hoor."
We wisten niet hoeveel opening ik had want ze mocht me niet meer toucheren. Dat was te pijnlijk en ik duwde haar steeds weg!

Rond 17u ben ik in het bad gestapt, in één woord: zalig! Het water was zo lekker warm, ik werd er helemaal relaxed van! Het water nam ook de druk weg. Ik kon de weeën beter opvangen in het bad. Maar al vlug werden ze wel echt pijnlijk en ook had ik geen adempauze meer tussen de weeën door. Ik dacht dat ik het niet meer uithield en vroeg: "Als ik een epidurale neem, voel ik dan niets meer?"
Ik begon mij af te vragen of ik gek was, zo veel pijn doorstaan terwijl het ook zonder kon. De vroedvrouw heeft mij dan toch nog eens kunnen toucheren en ik had 8cm ontsluiting. Ze vroeg of ik "het gevoel had dat ik naar de grote wc moest"? Ja, dat leek wel zo. Ik mocht dan stilaan beginnen meepersen.

De ontsluitingsweeën gingen over in persweeën en vanaf toen was het genieten!
Deze weeën deden geen pijn en ik voelde de baby telkens zakken. Ik zou haar dadelijk zien! Maar dat viel nog even tegen want hoe hard ik ook perste, ik kreeg ze er niet uit. De gynaecoloog was ondertussen aangekomen en stelde vast dat Nena een sterrenkijkertje was, wat wilde zeggen dat ze met haar gezichtje naar boven lag. Normaal kijkt een kindje naar beneden als het geboren wordt, maar Nena keek ons aan! Maar dat was dus veel moeilijker om te persen. Je kunt het vergelijken met een pull met een rolkraag aan willen trekken terwijl je naar boven kijkt, moeilijk, hoor!
Maar ik heb haar er dus uitgekregen! Na een laatste keer persen met al mijn kracht en een knip, was het grote moment daar. Om 19u werd Nena in het water geboren! Wat een zalig moment, ik zit hier weer met tranen in de ogen. Ik heb haar zelf opgevangen en ze heeft nog een minuutje onder water gezwommen. Ze heeft haar oogjes ook onder water geopend. Daarna heb ik haar op mijn buik gelegd en werd de navelstreng doorgeknipt.
Wat was ik trots op mezelf! Ik had het volgehouden en helemaal alleen gedaan! Als je in het bad ligt, kan de gynaecoloog je namelijk niet helpen door bijvoorbeeld op je buik te duwen.
Nena woog 3 kg 100 en was 51cm groot, een prachtige gezonde baby!

Ik vond de onder water bevalling dus super en hoop dat mijn volgende bevallingen ook zo zullen meevallen. Ik ga hier afsluiten, want anders blijf ik vertellen! Ik hoop dat jullie van mijn verhaal genoten hebben!

Nele

Aanmelden

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld